IranPrison

2009-12-29T13:42:00.000-08:00

دستانت را به من بده

خوابم نمی برد اینجا میان اینهمه ارواح و اجسام مرده که تناسخ را هم باور ندارند. دستانت را به من بده. خاکستر می پاشند ته نگاهم در این مسیر که جای پایم را خون گرفته و نگاهم را پنجره های بی صاحب پر کرده است.

دستانت را به من بده . نامت را زیر گوشم زمزمه کن .بگو از نسل کدامین حنجره بی فریاد انسان شدی که اینچنین خاطراتم را به یغما می بری

نامت را زیر گوشم زمزمه کن. نام کوچک ات را که تداعی فریاد من است. نامت را بگو...سهراب، ندا،، کیانوش ، علی ، ترانه ، سعید ، شیوا ، فاطمه

نامت را زیر گوشم زمزمه کن

بگو کدام لحظه تقدیر ما را با گلوله و خون رقم زد ؟ یادت می آید مادر در میان خون و گلوله مرا و تو را مادر شد؟

یادت می آید سقف گهواره مان را ؟

یادت می آید عروسک هایمان را که بوی باروت می دادند؟

یادت می آید سر های بی تن ، دستان بی سر ؟

کدام باور ما را با خون و گلوله خواست؟

کدام ابلیس شعر را از ما دزدید اشک را به ما پیشکش کرد؟

بگو کدام خنجر سبز را درید، سرخ را سروری داد؟

بگو کدام شب بود که بجای هلهله و پا کوبی کارمان الله اکبر سر دادن شد بر بام های خانه های خفته در ستم شهرمان؟

یادت می آید کتاب فارسی مان را ؟

کدام درس بود که بابا می آمد

کدام درس بابایت برای همیشه رفت ؟

کدام درس بود ؟

با من حرف بزن پیکر بی جان

با من حرف بزن از

2009-11-30T15:45:00.000-08:00

برای مردی که به گنجشک های شهر عاشق است

سعید کلانکی بازداشت شد

حالا هی خبر پشت خبر ، هی بغض پشت بغض ، شکوفه ها را به بند می کشند و ما دستمان کوتاه از شهر برای رویاهایمان سیاه می پوشیم

تلفن زنگ می خورد. درگیرم میان روزمره گی های این شهر . صدایی آشنا خطابم می کند. سعید را گرفتند. امروز صبح سعید را گرفتند و من باز پرتاب می شوم تا روزی که همین صدا پشت خط می لرزید و با بهت می گفت
شیوا را بردند. شیوا را گرفتند

حالا کز می کنم پشت خاطراتم، پشت روزهایی که سعید با آنهمه انرژی و ایمان نگران کودکان و زنان و زندانیان این شهر بود. هرگز دنبال نام نمی گشت و ندیدم و نشنیدم که بخواهد پشت گزارشها و تحلیل ها ، برای خود نامی رقم بزند
سعید آرام می آمد ، کار میکرد ، پیگیر کار زندانیان سیاسی و غیر سیاسی مظلومی می شد که جانشان و زندگی شان در خطر بود و بی آنکه بخواهد فریاد بزند مبارزه می کرد

شماره کیانوش را می گیرم
سعید را گرفتند
امروز صبح سعید را گرفتند

و یاد روزی می افتم که سعید دنبال کار یکی از زندانیان سیاسی بود
پرسیدم سعید چرا اینقدر وقت و عمرت را گذاشته ای برای این زندانیان سیاسی؟
گفت دیده ام ، به چشم دیده ام ، در آن بندهای نمور و تاریک دیده ام که زیستن فقط همین روزمره گی ها نیست پروانه
آنجا آدمیانی هستند که نامشان خاک می خورد و انسانیتشان در غبار بی مروتی ها گم می شود

به نام انسان مبارزه می کنم

به نام آزادی هر روز صبح بیدار می شوم

حالا سعید در سلول های انفرادی که همیشه از آنها بیزار بود دست نوشته هایی را ورق می زند که روی دیوارها حک شده اند و شاید دوباره دست خط خودش را پیدا کند میان امیدها و نا امیدی های زندانیان این سالهای بیداد زندان بان

سعید اما این بار امید را روی میله های زندان نقش خواهد زد می دانم و به زندانبان یاد خواهد داد می شود حتی عاشق گنجشک های شهر هم بود

2009-10-22T20:30:00.000-07:00

گفت سال 66 بود تازه از زندان اوین آزاد شده بودم . تمام 12 سالگی تا 18 سالگی ام را در اوین نمور گذرانده بودم برای پخش چند شماره روزنامه

گفت هر مدرسه ای می رفتم ثبت نام کنم می گفتند اجازه ندارند اسم من را بنویسند

زندانی بودم آخر 6 سال . آنهم زندانی سیاسی

گفت دنبال کار دربدر می گشتم. خانواده ام اهل شهر ری بودند و گرد فقر هنوز روی گرده های پدرم خود نمایی می کرد

هر جا رفتم بعد چند روز گفتند شرمنده باید بروم

بغض می آمد و می رفت. ازدواج کردم... شاید تنها راهی که کمی از بار سنگینی که روی دوش پدرم بود بکاهد

و اتاق کوچکمان کنج جنوب شهر تهران بوی تازگی می داد که دیدم حامله ام

هنوز یک ماه نشده بود که شوهرم را از کار اخراج کردند

جرمش همسری من بود ظاهرا

دیگه تصمیم گرفتیم فرار کنیم

خبرهای اعدام بچه ها از زندان مدام آزارم می داد

بعضی ها هم بندی های من بودند که به من در زندان درس می دادند

یکی استاد دانشگاه بود و به من انگلیسی یاد می داد

یکی دبیر ریاضی

یکی شاعر

دیگر تحمل نداشتم

زندگی من در ایران جایی برای ماندن نبود

روی پیشانی ام خطی کشیده بودند که در بازار عکاره شهر همه با انگشت نشانم می دادند

و راهی نبود برای انسان بودن و ماندن

در کوچه همسایه ها به صورت مادرم تف می انداختند که دخترت یک فدایی بی دین و ایمان است

دلم شور طفلی را می زد که در رحم ام التماس می کرد زندگی را

به سیستان رسیدیم

مرد قاچاق چی دستارش را دور صورتش پیچیده بود و جز دو چشم سیاه وحشی چیزی از صورتش دیده نمی شد

گفت میان گله گوسفندان باید بگذری

شوهرم چند روز قبل کشور را ترک کرده بود

بچه در شکمم نا آرامی می کرد

ترس تمام وجودم راگرفته بود

اگر باز دستگیر شوم

اگر باز دستگیر شوم دیگر تمام عمرم کنج زندان خواهم ماند

به نزدیکی های مرز رسیدیم

بوی پشگل گوسفندان تا ته حلقم را پر کرده بود

دلم ناگهان برای مرضیه و سارا و زهره تنگ شد

زل زدم به آفتاب

هنوز چند روزی از اعدام شان نمی گذشت من برای همیشه مرز را رد می کردم

مرد قاچاق چی که حالا خالو صدایش می کردم

ایستاد

خورشید در حال غروب بود

نور نارنجی روی دستار سفیدش افتاده بود

گفت بنشین

دستت را در خاک فرو ببر

یک مشت خاک بریز در کیسه ای و با خودت ببر

گفتم

برو وقت تنگ است

گفت بنشین

دستت را به خاک بزن

تیمم کن با این خاک

گفتم برو وقت تنگ است می ترسم

گفت دستانت را در خاک فرو ببر

یک مشت یادگاری بردار

داد کشیدم برو خالو وقت تنگ است خاک نمی خواهم

خونم را می ریزند

....

از مرز رد شدم

بی سوغاتی از وطن

به دفتر سازمان ملل در پاکستان رفتیم

ما را فرستادند یکی از همین کشورهای شمال اروپا

حالا شب که به خواب می روم صدای خالو در گوشم می پیچد و من بی اختیار از خواب می پرم

بوی خاک تمام تن ام را پر می کند

خالو دستار از صورت بر می کشد ومی گوید

بنشین یک مشت خاک بردار

یادگاری از این خاک

و من داد می زنم

خونم را می ریزند

و از خواب بیدار می شوم

و می دانم این قصه در نسل های ما ادامه دارد

قصه خاکی که خیلی ها گذاشتند و گذشتند

تا خون شان را نریزند

کسی مشتی خاک سوغات برایم خواهد آورد؟؟؟

2009-09-28T09:54:00.000-07:00

حالا سر خط، بنویسید

ما به انقلاب وفاداریم. رهبر ما آیت الله خامنه ای است. او مرد بزرگی است. او از خاندان نبوت است

مردم ایران سرفرازترین مردم دنیا هستند. خداوند همیشه با آیت الله خامنه ای است. او امام امت ماست. بعد از امام خمینی قدس سره الشریف او امام ما شیعیان است. آیت الله خامنه ای فرزانه دوران است. او در جنگ جانباز شده است. او در راه دفاع از ایران اسلامی به زندان افتاده است . ما باید در همه چیز از او تبعیت کنیم و جان مان را در دفاع از او بدهیم

هر کس ولایت فقیه را باور نداشته باشد مسلمان نیست

برگه ها بالا.... برگه ها بالا... صنم بلند شو برگه ها رو جمع کن

زینب صحبت نکن

پروانه برگتو بگیر بالا..حواست کجاست

کلاس سوم دال، زنگ دیکته

در میدان جنگ بین ایران و عراق 17عراقی با 5ایرانی جنگیدند. 4 ایرانی 11 عراقی را کشتند. چند عراقی هنوز زنده اند؟1

مریم روز اول 10 آیه قرآن ، روز دوم 15 آیه قرآن ، روز سوم 20 آیه قران حفظ کرد او چند آیه قرآن از حفظ دارد؟

در محله زهرا 10 سرباز اسلام شهید شده اند، 4 سرباز مفقود الاثر هستند ، 6 سرباز اسیر شده اند و 5 سرباز جانباز اند. از محله زهرا چند نفر راهی جبهه های جنگ شده اند؟

محبوبه تمرین اول رو غلط حل کردی دوباره حل کن

مینا چرا اینقدر کثیف نوشتی

نرگس چته چرا حل نمی کنی ؟

کلاس دوم ج ، زنگ ریاضی

خانواده آقای هاشمی به تهران رسیدند، آنها ابتدا به بهشت زهرا بر سر مزار شهدا رفتند. آقای هاشمی گفت ما هر چه داریم از شهداست

بقیه شو بخون ببینم فاطمه

کلاس سوم دال، زنگ تعلیمات اجتماعی

شاهان در طول تاریخ جنایت های بسیاری مرتکب شده اند. هیچ شاهی در تاریخ نبوده که به مردم خدمت کند. آنها مردم را کشتند. ثروت های زیاد برای خود و خانواده خود انباشتند و به هیچ کس رحم نکردند. امام خمینی علیه ظلم این شاهان بدکاره تاریخ بپا خاست. در تاریخ ایران اوتنها یاور مستمندان و فقرا بود

خانم ، کوروش هم شاه بدی بود؟

آره دخترم خیلی بد بود اون به خدا باور نداشت و هیچ کاری برای ایران نکرد

کلاس چهارم ب ، زنگ تاریخ

باد می پیچه توی برگهای درختها. نفس عمیق می کشم. هوا هوای پاییز های تهران شده. کیف قهوه ای زشتم رو گرفتم دستم و دارم از پیچ کوچه رو رد می شم . مدیرمون رد می شه و با دستش موهامو می کنه تو

دختر جان می خوای آتیش جهنم رو واسه خودت بخری ؟ خدا خشممش می گیره

می ترسم... اگه خدا خشمش بگیره چی می شه

ممکنه پدر و مادرتو ازت بگیره...تو که نمی خوای یتیم بشی؟

یعنی خدا از حضرت محمد خشمش گرفته بود که نه پدر داشت نه مادر

اون حضرت محمد بود. تو پروانه وحیدمنش هستی...خشم خدا خیلی بده .گناه کنی گرفتارش می شی

مادر بزرگم آش درست کرده. دو هفته اول مدرسه ها تا ظهر هستیم و بعد از 14 مهر تا 3 عصر.زنگ رو که می زنم می بینم عمه ها همه جمع اند

کاسه آش رو می گیرم. مادرم می گه برم روپوشم رو عوض کنم. لج می کنم که گشنه ام و بعد از آش عوض می کنم

آش می ریزه روی روپوش خاکستری

مادرم دعوام میکنه

عمه ها دارن از سیاست حرف زنن

عمه بزرگه می گه : هر چی می کشیم از اون خمینی ....شده است. لب پایین ام رو می گزم. خانوم معلم امروز گفت اگه می خوایم بریم بهشت واسه امام خمینی نماز بخونیم حتما بهشتی می شیم

می گم: مگه اون تو بهشت نیست عمه ؟

می گه: بهشت؟ و همه می خندن

گیج می شم

کاسه آش رو می ذارم لب آینه می رم مشق هامو بنویسم

انقلاب ما انفجار نور بود

اگر امام خمینی انقلاب نکرده بود ما اینک در بدبختی زندگی می کردیم. امریکا هر روز ما را ناتوان تر می کرد. ما اگر انقلاب نداشتیم اینک در ظلم و تباهی زندگی می کردیم. اما امام خمینی ما را نجات داد

ما هشت سال علیه دشمن جنگیدیم. شهید دادیم. تعداد زیادی از ایرانیان به اسارت گرفته شدند

انقلاب ما به حق انفجار نور بود

کنار پنجره نشسته ام . تمام کتابخانه پر است از کتاب هایی در مورد انقلاب ایران ، خمینی ، جنگ ، تحریم ، بنیاد گرایی اسلامی و

هنوز سه ماه از روزهای خرداد 88 تهران نگذشته. سه ماه ایران در خون ، خیانت و خشونت غلطید

نیویورک کم کم سر د می شود. بلند می شوم و جوراب هایم را می پوشم. برگی از درخت می افتد . به سرمشق های بچه های دبستان ایران فکر می کنم وقتی احمدی نژاد و خامنه ای اینهمه آدم کشتند

آیا معلمی می تواند باز در دیکته هایش از انفجار نور بگوید؟

مدرسه ای همین حوالی تعطیل شده است، دختران و پسران 7- 8 ساله باهم در کوچه می دوند و آواز می خوانند و شکلات می خورند مقنعه ام را می کشم پایین که خدا بیشتر خشم اش نگیرد

نوک مدادم می شکند ، دوباره تراشم را گم کرده ام انگار

2009-08-09T21:17:00.000-07:00

دیوار

برداشت اول

زندان هر جا که باشد زندان است

مرز بین آزادی و زندان تنهایک دیوار

تا کجا دیوار ها کشیده شده باشند فرقی نمی کند. دیوار دیوار است

برداشت دوم

مادربزرگ به خوابم آمد . کفن پوش. با گیس های سپید اش در شهر پا برهنه دنبال آخرین جنازه می گشت

تو با انگشت او را به من نشان می دادی

به دیوار تکیه داده بودیم

من و تو

برداشت سوم

نام کوچک تو را شکوفه های سیب نوید داده اند

چندین قرن پیش بود؟

سیب ها اما به درخت خشکیده اند سال هاست

تو روی دیوار یک سیب کشیده ای

و زیرش با نام کوچکت امضا کرده ای گمنام

برداشت چهارم

خانه ام خاک گرفته

پشت شیشه یک ردیف پوکه خالی کاشته ام

صدای پای پوتین های ترس می آید از پشت دیوار

برداشت پنجم

مرداد ماه را دوست ندارم

بوی مرگ می دهد

بوی ماهی های مرده

بوی پر کلاغ هایی که ماهی به چنگال به قدرت رسیده اند اینجا

پشت همان دیوار همیشگی

برداشت ششم

این دیوار فرو خواهد ریخت

دور نایست نازنین

دستانت را به من بده

این دیوار حکایت نسل ماست

پی نوشت: گم شده ام میان تلی از تصویر که دیگر نمی دانم کدام واقعیت است کدام خیال ، کدام رویا

اینجا خاطره هایم را گم کرده ام

2009-07-09T19:10:00.000-07:00

روی دوش تو بود

دست برادرم که سال ها در جدال تفنگ و قلم زخم برداشته بود

روی دوش تو بود

حنجره پاره مادرم که سالها میان والضالین و گریه شکم های گرسنه کودکانش دنبال بهشت می گشت

روی دوش تو بود

چهره در نقاب فرو رفته خواهرم که سالها در کشمکش عصمت و زیباییش رنگ سیاه روی خود می کشید

روی دوش تو بود

نعش شهیدان شهر که میان خون پاکشان و پیکر پاره پاره شان فتنه های تو جان گرفت

روی دوش تو بود که ضحاک از مادر زاده شد

و تو بر سریر پیامبران تکیه زدی

روی دوش تو بود

2009-06-22T09:49:00.000-07:00

سلام بشری حسینی خامنه ای دختر بزرگ رهبر انقلاب

ین خواهر ها و هم کلاسی های تو هستند که کشته می شوند ، بشری حسینی خامنه ای ، دختر بزرگ رهبر ایران ، علی خامنه ای نمی دانم مرا به یاد می آوری یا نه ؟ ما هشت سال در یک مدرسه درس خواندیم؛ مدرسه رفاه را می گویم، همان مدرسه که فرمان انقلاب از آنجا صادر شد و روی پشت بام هایش سران رژیم تیرباران شدند. یادت می آید؟شاید بیشتر باید راهنمایی ات کنم تا مرا به خاطر بیاوری، من در تیم والیبال مدرسه بودم. خیلی وقت ها زنگ تفریح ها روبروی هم می ایستادیم و بازی می کردیم.تو همیشه با یک تویوتای سفید به مدرسه می آمدی ؛ سه تا اسکورت تو راهمیشه همراهی می کردند که یکی از آن سه تا ، خانم زورمند ، در مدرسه هم مراقب تو بود؛ هر جا که می رفتی او هم با تو بود.داستان آن روزها داستان تبعیض آشکاری بود که همیشه مدیر ها و معلم های مدرسه بین ما و تو می گذاشتند. شاید خیلی وقت ها این تبعیض ها را می فهمیدی و شاید هیچ وقت دقت نمی کردی که چطور در هر قرعه کشی در مدرسه نام تو بود که از صندوق بیرون می آمد. این مهم نبود اما همیشه خشمی پنهان را در ما که بچه هایی 11 -12 ساله بودیم بر می انگیخت. یادم نمی رود دوران جنگ صرب ها و بوسنی ها بود و قرار بود هر کلاس برای مجروحین بوسنی پول جمع کند وهر کلاسی که مبلغی بیشتر جمع کرده بود به اردوی لواسان برود. همه بچه ها پول قللک هایشان را جمع کرده ،ورده بودند. کلاس ها هر کدام بین 4000 هزار تومان تا 5000 هزار تومان توانسته بودند پول جمع کنند. رقابت سر ده تومان و بیست تومان بود. اما ناگهان تو آمدی و 30000 هزار تومان که پدرت از سهم خود داده بود برای بوسنی آوردی . بازی بهم خورد و کلاس تو بدون رقیب و با اختلاف بالایی برنده شد. همه اعتراض کردیم که این مسابقه بین بچه ها بوده نه پدر بچه ها . اما کسی به ما گوش نداد و کلاس تو بشری عزیز برنده مسابقه اعلام شد

صه هایی از این دست زیاد دارم که برایت بگویم اما اینجا نیامده ام تا از خاطرات دوران مدرسه برایت بنویسم. آمده ام تا بنویسم آن آشوب گرانی که پدر تو از آنها یاد می کند ما هستیم. هم کلاسی ها و هم مدرسه ای های خود تو. ندا که در خیابان کارگر به قتل رسید ، دخترک معصومی که هم سن و سال من و توست ، نه سلاحی داشت نه خنجری ، گلویی داشت که آمده بود فریاد بزند حق خود را . چه کسی گفته جواب فریاد گلوله است؟ مگر یادمان رفته این همان روشی بود که شاه پیش گرفت و نابود شد. ندا جان داده و پیکر نحیفش دیگر فریاد نمی شود تا خواب پدر تو را بر هم بزند بشری عزیز اما آیا اسلام و پیامبررحمت اینگونه زیستند که پدر تو رفتار می کند؟ مگر نخوانده ای در نهج البلاغه که امیر المومنین گفته است " اگر خلخال از پای زن یهودی کنده شود فرد مسلمان دق کند جا دارد"؟ صدای الله اکبر های این ملت را اگر پدرت نمی شود تو که می شنوی، نمی شنوی ؟ صدای خشم ملتی که اینچنین به شعورشان توهین شده الله اکبری است که با آن تنها به خدای واحد پناه می برند. ملتی که روزگاری شهید دادند و امروز اوباش خطاب می شوند، ملتی که برای رساندن پیامشان به گوش مسئولین پای صندوق های رای آمدند و اینگونه حق شان ضایع شد. یادت که نرفته کتاب دینی مان را " الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم" ؟ البته تو بیشتر از اینها خوانده ای و شنیده ای، این را می دانم. اما هیهات که" هفتاد سال طاعت یک شب به باد رفته"اگر پدرت نمی داند چه در این سرزمین و کوچه ها و خیابان هایش می گذرد که من بعید می دانم نداند، اگرشعار الله اکبر را نمی شنود، بوی گاز اشک آور چشمانش را نسوزانده، صدای صفیر گلوله ها به گوشش نمی خورد ، صفحه های اینترنت را برایش باز کن. عکس دخترک معصوم ندا را نشانش بده، روبرویش بایست . فکر می کنم ندا هم پدری دارد ،مادری دارد ، خواهر و برادری دارد مثل تو که پدر داری. ندا یکی از همکلاسی های تو بوده، ندا هم در همین انقلاب اسلامی به مدرسه رفته ، ندا هم مثل تو هزاران آرزو داشته. نگذار فردای این فریاد ها که غریو خشم مردم شکلی دیگر به خود خواهد گرفت درمانده و دربدر دنیایی شوید که جایی برایتان نخواهد داشت و تبعیدیانی شوید که طعم تلخ حقارت جامه تن تان شود. قبل از آنکه دیر شود به پدرت بگو ندا و بشری هر دو یک معنا می دهند و هیهات از روزی که ندای فریادهای ندا ها را نشنوی

پی نوشت: شیوا نظر آهاری فعال حقوق بشر ، معلم کودکان کار و خیابان و آزاد زنی که فریادش بوی اصیل ترین اعتراض ها را داشت هنوز در زندان و در شرایط نامعلومی بسر می برد

2009-06-15T04:36:00.000-07:00

آقای رهبر با شما هستم

همه درحال جمع شدن در میدان آزادی هستند

همه به میدان آزادی می روند

مادرم، عمه ها، زن دایی ها

زنان پیر و جوان

مذهبی، غیر مذهبی ، دانشجو، کارمند

گوش بعضی کر است

مصدر نشین که می شوی

ترس از گلوله و تیر که به جان ات می افتد

وقتی از خانه عنکبوتی ات در انتهای خیابان کاخ بیرون نمی آیی

نمی بینی

نمی شنوی

هنوز صدای جاوید باد می شنوی

راستی هیچ فکر کردی چرا این خیابان کاخ را برگزیدی برای زندگی

اما می دانم هیچ وقت به این فکر نکردی که عمر شاهان این روزها کوتاه است

دل خوش کرده ای به کدام باور

اسلامی که تو می گویی

همان امام علی که تو باور داری به او اقتدا می کنی

می گوید اگر خلخال از پای زن یهودی کنده شود فرد مسلمان دق کند جا دارد

چه می کنی این روزها تو؟

نشسته اای نظاره می کنی جشن کسی که با باتوم و خنجر، تیر و ترکش به جان مردم افتاده است

نظاره می کنی

خون را بر شقیقه جوانها

باتوم بر کمر دختران

نظاره می کنی دانشگاه را که به خون کشیده شد دیشب ؟

به خیابان نمی آیی کاش این صفحه اینترنت را باز می کردی و می دیدی بوی گاز اشک آور در شهر را

تا کی می خواهی در هر جمله ات ده بار و صد بار بگویی دشمن

این دشمنی که می گویی بهترین دوست توست، نشسته کنار تو ، برای پیروزی او مردم را به خیا بان ها دعوت می کنی آقای سید علی حسینی خامنه ای

2009-06-13T00:20:00.000-07:00

این شعر چقدر طعم این امروز رو داره

انگار فروغ این روزگار رو پیش بینی کرده بود از قبل

چه حس دردناکی

و این منم

زنی در آستانه فصل سرد

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین

و یأس ساده و غمناک آسمان

و ناتوانی این دست های سیمانی

زمان گذشت

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

امروز روز اول دی ماه است

من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک ، خاک پذیرنده

اشارتیست به آرامش

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

در کوچه باد می آمد

در کوچه باد می آید

در آستانه فصلی سرد

در محفل عزای آینه ها

و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

و این غروب بارور شده از دانش سکوت

چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان

صبور

سنگین

سرگردان

فرمان ایست داد

چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت

زنده نبوده است

در کوچه باد می آید

کلاغهای منفرد انزوا

در باغهای پیر کسالت میچرخند

و نردبام

چه ارتفاع حقیری دارد

آنها ساده لوحی یک قلب را

با خود به قصر قصه ها بردند

و اکنون دیگر

دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست

و گیسوان کودکیش را

در آب های جاری خواهد ریخت

و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است

در زیر پالگد خواهد کرد؟

ای یار ، ای یگانه ترین یار

چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند

انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده ها

نمایان شدند

انگار از خطوط سبز تخیل بودند

آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند

انگار

آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها می سوخت

چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود

در کوچه ها باد می آمد

این ابتدای ویرانیست آن روز هم که دست های تو ویران شد

باد می آمد

ستاره های عزیز

ستاره های مقوایی عزیز

وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن می گیرد

دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه

خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد

من سردم است

من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد

ای یار ای یگانه ترین یار ” آن شراب مگر چند ساله بود ؟ ”

نگاه کن که در اینجا

زمان چه وزنی دارد

و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند

چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟

من سردم است و می دانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی

ز چند قطره خون

چیزی بجا نخواهد ماند

خطوط را رها خواهم کرد

و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد

و از میان شکل های هندسی محدود

به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد

من عریانم ، عریانم ، عریانم

مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم

و زخم های من همه از عشق است

از عشق ، عشق ، عشق

من این جزیره ی سرگردان را

از انقلاب اقیانوس

و انفجار کوه گذر داده ام

و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود

که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

سلام ای شب معصوم

سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را

به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی

ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها

ارواح مهربان تبرها را می بویند

من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها می آیم

و این جهان به لانه ی ماران مانند است

و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست

که همچنان که ترا می بوسند

در ذهن خود طناب دار تو را می بافند

سلام ای شب معصوم

میان پنجره و دیدن

همیشه فاصله ایست

چرا نگاه نکردم ؟

مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر می کرد

چرا نگاه نکردم ؟

انگار مادرم گریسته بود آن شب

آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت

آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم

آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود

و آن کسی که نیمه ی من بود ، به درون نطفه ی من بازگشته بود

و من در آینه می دیدمش

که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود

و ناگهان صدایم کرد

و من عروس خوشه های اقاقی شدم

انگار مادرم گریسته بود آن شب

چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید

چرا نگاه نکردم ؟

تمام لحظه های سعادت می دانستند

که دست های تو ویران خواهد شد

و من نگاه نکردم

تا آن زمان که پنجره ی ساعت

گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت

چهار بار نواخت

و من به آن زن کوچک بر خوردم

که چشم هایش ، مانند لانه های خالی سیمرغان بودند

و آن چنان که در تحرک رانهایش می رفت

گویی بکارت رؤیای پرشکوه مرا

با خود بسوی بستر می برد

آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد ؟

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟

و شمعدانی ها را

در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟

آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟

آیا دوباره زنگ در ،مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟

به مادرم گفتم : ” دیگر تمام شد ”

گفتم: ” همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم ”

انسان پوک

انسان پوک پر از اعتماد

نگاه کن که دندان هایش

چگونه وقت جویدن سرود می خوانند

و چشم هایش

چگونه وقت خیره شدن می درند

و او چگونه از کنار درختان خیس می گذرد

صبور

سنگین

سرگردان

در ساعت چهار

در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش

بالا خزیده اند

و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را

تکرارمی کند

سلام

آیا تو

هرگز آن چهار لاله ی آبی را بوییده ای ؟

زمان گذشت

زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد

شب پشت شیشیه های پنجره سر می خورد

و با زبان سردش

ته مانده های روز رفته را به درون می کشد

من از کجا می آیم ؟

که اینچنین به بوی شب آغشته ام ؟

هنوز خاک مزارش تازه است

مزار آن دو دست سبز جوان را می گویم

چه مهربان بودی ای یار ، ای یگانه ترین یار

چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی

و چلچراغ ها را

از ساق های سیمی می چیدی

و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق می بردی

تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب

می نشست

و آن ستاره های مقوایی

به گرد لایتناهی می چرخیدند

چرا کلام را به صدا گفتند؟

چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند

چرا نوازش را

به حجب گیسوان باکرگی بردند؟

نگاه کن که در اینجا

چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت

و با نگاه نواخت

و با نوازش از رمیدن آرامید

به تیرهای توهم

مصلوب گشته است

و به جای پنج شاخه ی انگشت های تو

که مثل پنج حرف حقیقت بودند

چگونه روی گونه او مانده ست

سکوت چیست ، چیست ، ای یگانه ترین یار ؟

سکوت چیست بجز حرفهای ناگفته

من از گفتن می مانم ، اما زبان گنجشکان

زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت است

زبان گنجشکان در کارخانه می میرد

زبان گنجشکان یعنی

نسیم

عطر

نسیم

این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت

بسوی لحظه توحید می رود

و ساعت همیشگیش را

با منطق ریاضی تفریق ها و تفرقه ها کوک می کند

این کیست این کسی که بانگ خروسان را

آغاز قلب روز نمی داند

آغاز بوی ناشتایی می داند

این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد

و در میان جامه های عروسی پوسیده ست

پس آفتاب سرانجام

در یک زمان واحد

بر هر دو قطب ناامید نتابید

تو از طنین کاشی آبی تهی شدی

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند

جنازه های خوشبخت

جنازه های ملول

جنازه های ساکت متفکر

جنازه های خوش بر خورد ،خوش پوش ، خوش خوراک

در ایستگاه های وقت های معین

و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت

شهرت خرید میوه های فاسد بیهودگی و

آه

چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند

و این صدای سوت های توقف

در لحظه ای که باید ،باید ، باید

مردی به زیر چرخ های زمان له شود

مردی که از کنار درختان خیس میگذرد

من از کجا می آیم؟

به مادرم گفتم : “دیگر تمام شد”

گفتم: ” همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم”

سلام ای غرابت تنهایی

اتاق را به تو تسلیم می کنیم

چرا که ابرهای تیره همیشه

پیغمبران آیه های تازه تطهیرند

و در شهادت یک شمع

راز منوری است که آن را

آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب میداند

ایمان بیاوریم

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل

به داس های واژگون شده ی بیکار

و دانه های زندانی

نگاه کن که چه برفی می بارد

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

و سال دیگر ، وقتی بهار

با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود

و در تنش فوران می کنند

فواره های سبز ساقه های سبک بار

شکوفه خواهد داد ای یار ، ای یگانه ترین یار

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

2009-06-10T09:25:00.000-07:00

تاوان آری پدرانمان

یک بار دیگر شناسنامه ها را روی طاقچه ردیف می کنیم. به خیابان ها می ریزیم . شعار می دهیم. بی پروا تر از همیشه تاریخ این سی سال. مثل یک انقلاب درون انقلاب. خودمان هم نمی دانیم فردا چه خواهد شد . می خواهیم او نباشد . می خواهیم سایه نکبت دروغ از سر فرزندان مان کم شود. می خواهیم نه بگوییم. سال هاست فرزندان این خاک تاوان یک آری را پس می دهند. می خواهیم نه بگوییم .این بار اما نه مثل پدرانمان که مثل خودمان. درون سرنوشتی که آنها رقم زده اند و ما پیش خواهیم برد

یک بار دیگر به پای صندوق های رای می رویم. بی محابا همدیگر را صدا می کنیم. از هم می خواهیم تا دوم خرداد جدیدی خلق کنیم. چشمانمان را می بندیم و به حداقل ها راضی می شویم تا حداکثر احترام مان حفظ شود. نگرانیم . برای روز جمعه نگرانیم. برای صندوق های رای نگرانیم . برای انتخاب شدن دوباره او نگرانیم و از بوی خون و زندان و تحقیر بیزاریم

خسته ایم

دستان پینه بسته ، شکم های گرسنه ، صورت های تکیده ، نگاه های منتظر ، آرزوهای برباد رفته نگرانند. اگر او دوباره بیاید؟

کوچه تبدار است. میدان آزادی تبدار است. ولیعصر با آن درخت های عظیم اش تبدار است

شهر دیگر شبیه روزهای او سرد و خاکستری نیست. حرف ها شعار می شوند و شعارها فریاد

دیگر امر قدسی وجود ندارد

دیگر مقدسی جز خدا نیست

دیگر کسی بی جهت تقدس نمی شود

با امید هایمان قمار می کنیم

با همه آنچه این سالها از کودکان ، زنان و جوانان این خاک دریغ شد قمار می کنیم

قمار می کنیم و در انتخابات شرکت می کنیم

تا نه آخر را برای آخرین بار فریاد کنیم

و اگر این نه شنیده نشود ایرانی هم باقی نخواهد ماند

ایرانی هم باقی نمی ماند

این نه را باید آنها که خود را بری از هر شبهه ای می دانند بشنوند

آری شیطان پس از شش هزار سال صندلی آسمانی اش را از دست داد . صندلی های زمینی چقدر معتبرند ؟؟؟؟؟

2009-06-03T20:26:00.000-07:00

چتر

نیویورک بارانی است

ساعت پنج است و مردم مثل مور و ملخ در هم می لولند

ایستگاه مترو شلوغ است درست مثل ایستگاه توپخانه

بوی بدی در مترو می آید

بچه ای شیون می زند

دختری به تتو های تن اش نگاه می کند

پیرمرد یهودی کلاهش را روی سرش صاف می کند

کوله ام سنگین است

شانه هایم درد می کنند

اینجا که سوار مترو شدم شبیه میدان ونک بود

نبش میدان داروخانه قانون

حالا کم کم هر جای این شهر را با اسامی تهران به خاطر می سپارم

ایستگاه مترو فرانکلین ، بلوار کشاورز

خیابان سی و سوم ، خیابان زرتشت

صورت آدم ها شبیه آدم های شهر من نیست

من این صورت ها را دوست ندارم

خطوط وحشی و شرقی صورت تو در صورت هیچ کدامشان نیست

صدای مترو که می آید شلوغی درون مترو صد برابر می شود

احمدی نژاد با موسوی مناظره دارد

قرار است افشاگری کند

دلم نمی خواهد به خانه برسم

آخر همه این مناظره ها حرف های کهنه قدیمی است

وقتی تو دیگر شهر را به تصویر نمی کشی

چه فرق می کند شهر چه رنگی باشد؟

بوی نم می دهم

در کوله ام همه چیز هست، حتی قاب عکس تو

حالا راحت تر می توانم بیش تر در خیابان های شهر بچرخم

و زیر باران با خودم حرف بزنم

می توانم تو را مجسم کنم در این شهر

که هم میدان ونک دارد هم بلوار کشاورز

هم خط متروبازار دارد

هم مصلی

و زنی که زیر باران منتظر است تو دوباره بخندی

این شهر فقط تو را کم دارد

2009-05-28T22:30:00.000-07:00

نقاب

مادر می گوید تو سهم منی از بودن نقاب بر چهره. در کوچه های تفرعن، بر دیوارهای خاکستری جنوب شهر چه رنگین نقش می خورد صورت کریه تو که هر چه صداقت است به زیر سوال می برد . چه دستپا چه زل زده‌ای در قاب عکسهای شهرت! و پدر که نان را هنوز با غلط دیکته‌ می نویسد هر روز به اسم تو قسم می خورد که بیکار است و من با عکس‌های تو بادبادک می‌سازم و بچه‌های کوچه موشک ها را تا برجهای شمال شهر نشانه می گیرند . من نمیدانم چرا شهر را با تو کادو پیچ کرده‌اند، وقتی عروس تقی، کنج زندان مرگ را رنگ می‌کند؟ من نمی‌دانم چرا شهر را با تو رنگ می‌کنند وقتی همیشه پای چشم خواهرم مرضیه کبود است و زردی صورت بچه‌هایش مادر را غصه‌دار می‌کند؟ این همه رنگ در این شهر، چرا با تو رنگ می‌کنند چهره دیوارهای ما را؟ این مزرعه پاک که تو از آن دم می‌زنی کجاست که گندم را فقط سر سفره‌های تو می‌آورد؟ مادرم می‌گوید سهم ما را خدا خواهد داد، اما خدا هم رنگ صورت تو را از کبودی صورت مرضیه بیشتر دوست دارد انگار. من از سرما می‌نویسم و تو از آفتاب پاک می‌گویی. من از فقر می‌نویسم و تو از دوستی می‌گویی. من از دست‌های پینه بسته بابا می‌نویسم و تو از مهرورزی می‌گویی و من این کلمات را هرچه می‌گردم در هیچ صفحه عمرم پیدا نمی‌کنم. مادرم از ترس سوال نکیر و منکر شناسنامه‌ها را روی طاقچه کنار قرآن صف کرده‌است و می‌خواهد بعد از یک هفته توی صف شیر و نان ایستادن میان هوادارنت انگشتش را جوهری کند تا به امام جماعت مسجد نشان دهد که قیامتش را خریده. مادرم می ترسد ، می گوید آقا فرموده تو اصلح تری

من از تو بدم می‌آید اما. پسرت در کوچه‌های خاکی خانی‌آباد هیچ گاه همبازی ما نشد و دخترت مثل شیرین، زنبیل های سنگین بلند نکرد . من از تو بدم می‌آید که بابا خم می‌شود و چای جلوی میهمانهای تو می‌گذارد و من از قد قامت هر که مثل توست بیزارم که با نام خدا معامله می کنید. اما مادر این را سرنوشت می داند. تو در مصاحبه‌ات از شکم‌های گشنه ما می‌گویی اما نمی فهمی گشنگی یعنی چه . تو از بی‌خانمانی ما می گویی و از فراز برجهای دروغ هایت برای ما دست تکان می‌دهی . چه ساده است مامان که می‌خواهد برایت نامه بنویسد! من اما از تو بیزارم و مادر بزرگ پیرم که نفرین می‌فرستد به سیاست که تنها صفحه وفاتش را مهر نزده

من اما نمی گذارم کراهت کبره بسته دروغ هایت روی نام این شهر بماند، تو را این شهر فراموش خواهد کرد

پی نوشت : چقدر یک آدم می تونه وقیح باشه

پی نوشت:باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

2009-05-24T11:35:00.000-07:00

گوسفند رو وقتی که میکشن و سرش رو میبرن دیدی؟ اونجایی که یه هو شروع میکنه به دست و پا زدن ٬ محکم ... خیلی محکم ... اونجایی که خون گردنش داره میره و اون داره دست و پا میزنه ٬‌تند و تند و تند. من همیشه اون موقع بی اراده زل میزنم به دست و پا زدنش ٬ انگار که همه چی بک گراند بشه و یه موجودی رو ببینی که داره دست و پا میزنه تا جونش (که اتفاقاً خیلی هم قرمزه و رنگ خونه) از تنش (همون گردن بریده‌ش) بره بیرون .

ولی ٬ بعد یه مدت که خونش رفت ٬ هنوز یه کم جون تو تنش مونده ... وقتی که آب میگیرن روش که خونش رو بشورن ٬ اون لحظه اولی که آب سرد رو روش میریزن ٬ یه تکون کوچیک دیگه دوباره میخوره ... یه جوری که انگار میلرزه .. یه جور لرزیدن ناگهانی که انگار میفهمه همه چیز تموم شده. میفهمه دیگه مرده. دیگه نیست. میفهمه دیگه دست و پا زدناش هم حتی تموم شده . میفهمه این آب سرد یعنی یاداوری همه‌ اون دست و پا زدنا و جون کندنا . میلرزه .. تن بدون جونش میلرزه ٬ یه کوچولو.

همین.

2009-05-05T20:43:00.000-07:00

......

آنقدر حرف خالی در میان حفره های مغزم جا مانده اند که دیگر این نقطه سر خط های ممتد را که دیروز ها می نوشتم و پاره می کردم و باز از نو می آغازیدم را جایی برای تولد نیست

هنوز چند روزی نمی گذرد که دل کندم از ، که نه جان کندم از ، که نه راهی شده ام از سرزمینی به سرزمینی که آن من نیست و جای من نیست و در هیاهوی بزرگراه های طویل اش و آ سمان خراش های سر به سقف آسمان کشیده اش دنبال خاطرات آن خانه لم داده در بن بست فرهاد پلاک 223 ام

حس می کنم مکان و زمانی که در آنم چون جذام به جان خاطراتم می افتند...تنها در میان همهمه هرچه با من یکی نیست و در من نیست و مرا نمی شناسد خطوط صورت مردی را به یاد می آورم که در کوچه های خاکی بعد از ظهرهای تابستانی داغ او را دیدم

در میان همه آنچه از دست داده ای و زمان از تو گرفته است و تبدیل به یک مشت خاطره غیر قابل مصرف شده است ، تنها یک چیز می تواند تو را در هجوم بی رحم دشمنی های زمان و مکان نجات دهد و آن عشق است که به قول فروغ اگر عشق عشق باشد زمان حرف احمقانه ایست و من می گویم اگر عشق عشق باشد مکان تنها قرارداد است و مرزها تنها خط کشی های انتزاعی هر چند دور افتادگی از هر آنچه بودی آدمی را له می کند . باید آنقدر آهنین باشی که یادت نرود از کجا می آیی و برای چه می آیی

وقتی می گذاری و می گذری در میان هجمه ای که به قلبت هجوم می آورد و در میان تنهایی عظیمی که تجربه می کنی و در میان واژگانی که دیگر به زبان مادری ات هرگز به زبانشان نمی آوری خلاء غریبی می یابی که در آن دوباره متولد خواهی شد و بیشتر از پیش خودت را می یابی

به قول شریعتی

در از دست دادن همه چیز است که همه چیز می شوی

پی نوشت: شاید حساس ترین روزهای عمرم را می گذرانم

پی نوشت: به دنبال تو تمام دیوان حافظ را حفظ کرده ام در کدام بیت آن پنهان شده ای ؟

2009-04-30T19:52:00.000-07:00

مردانی بر روی پشت بام کاخ سفید ، صدمین روز ریاست جمهوری اوباما

April 29,2009

اوباما صد روزه شد....دلارا اعدام شد

صد روز پیش بود که اوباما در میان یاس و ناامیدی مردمی که هر گاه مایوس می شوند امیدشان برای تغییر دوبرابر می شود به ریاست جمهوری برگزیده شد

این صد روز با آغاز بحران بزرگ اقتصادی همر اه بود و پایان این صد روز که قرار بود اوباما با خبرنگارن روبرو شود آنفلونزای خوکی وارد نیویورک شد. حالا حرف هر امریکا یی آنفولزاست و ترس از گرفتن اش . حس می کنم که این مردم مدام با یک خبر برجسته و حساس سرگرم می شن تا خبر بعدی برسه . غالب خبرها باید یک جوری زندگی امریکایی رو تهدید کنه ، در عین حال زندگی امریکایی در جریانه ....برای خارجی و توریستی مثل من که از جایی مثل ایران به اینجا اومدم بحران اقتصادی اصلا محسوس نیست. آدم ها مدام در حال خریدند. همه چیز در لوکس ترین شکل خودشه . اینجاست که وقتی یک مدرسه ابتدایی تعطیل می شه من قاطی می کنم و باز حالم بد می شه .....یاد شاگردهای افغانیم می افتم که یخمک های بد طعم پنجاه تومانی برایشان خوشمزه ترین خوردنی دنیا بود. یاد دست های کبره بسته نیلوفر می افتم.یاد مرتضی که کنارریل قطار خفه اش کردند و کک هیچ کس هم نگزید

حس غریبیه و من مدام بین اینهمه تضاد گیج می زنم

خزانه داری امریکا، یک روز قبل از روز کارگر

همین الان خوندم که دلارا اعدام شد... نمی تونم دیگه بنویسم. همه رنگ های نقاشی های دلارا مثه یه تابلو بزرگ جلو چشممه

نوشتن با شه برای وقتی که دل و دمغی بود....حالا که پیکر دلارا مثه آونگ یه ساعت قدیمی جلو چشممه و آزارم می ده

حالا که همه جا دروازه های مرگ جلو ما باز می شن

2009-04-27T12:14:00.000-07:00

سه روز می شود که چشم باز می کنم و دیگر تصاویر سابق را نمی بینم... هیچ چیز شبیه قبل نیست. سکوت عجیبی در این کوچه که غالب خانه هایش را دانشجویان اجاره کرده اند حکم فرماست. دیگر صدای مدرسه پشت خانه مان نمی آید که هر صبح ، سر هفت و نیم بچه های قد و نیم قد با هم می خواندند

مهدی بیا ، بیا بیا ...یاابن زهرا بیا بیا

دیگر منتظر صدای اس ام اس هایی نیسیتم که هر روز صبح با صدا یش دلم قرص می شد که حالش خوب است.دیگر هیچ گشت ارشادی در خیابان های ا ین شهر نیست تا راهی میادین اصلی شود

دیگر در بالکن آن شیرینی فروشی ارمنی نمی نشینم و با طمع به شیرینی ها نگاه نمی کنم و دستانم سرگردان نمی مانند روبروی اوکه همه هستی ام بود

نشسته ام در اتاقی که روبرویم یک قاب عکس است، شاید تنها داراییم در جایی به نام ایالات متحده امریکا

پی نوشت

نه ریرا جان، نامه ام باید کوتاه باشد ،ساده باشد، بی حرفی از ابهام و آینه ،از نو برایت می نویسم : حال همه ما خوب است،اما ...توباور مکن

2009-04-04T09:04:00.000-07:00

ما هستیم

خیلی حرف جدیدی نمانده . حرف ها را زده اند و رفته اند. انگار کتاب ها خالی اند. خطوط یک مشت واژه تکراری اند که در کنار هم بارهاست تکرار می شوند. بارهاست نوشته می شوند. مرکب ها بوی لجن می دهند ، بعضی بوی خون. زین میان در میان حرف های تکراری ،خطوطی همیشه ناخوانا هستند . کلماتی هستند که هیچ تلفظی برایشان در طی قرون در نظر نگرفته اند . اسم هایی هستند که همیشه مفرد به کار می روند. جمع هایشان همیشه به قرینه لفظی یا معنوی حذف می شود. داستان هایی هستند که هیچ گاه قهرمان ندارند.قهرمانان در میان خایه های خویش خود کشی کرده اند . داستان هایی هستند که همیشه در خیال نوشته می شوند. گاهی عشق فرمان می راند گاهی عقل . این میانه حرف تازه ای زاده نمی شود. آثار هنری یک مشت تکرار رنگ اند روی سفیدی تکراری بوم. خداوندگاران قلم دیگر با زغال باورشان نمی توانند تکانی به تن خسته و تن پرور دنیا بدهند. شاعران تو خالی به تولید انبوه می رسند و کتاب هایشان در بوق و کرنای یک مشت عاشق دلال به فروش می رسد. مردمان تکرار یک صورت مرده اند در آینه . همه شبیه به هم . تولید انبوه

*****

طاعون آغاز همه این حرف ها بود . از سال ها پیش طاعونی بزرگ در شهر شایع شد.خاطره های مردمان دردی است که از این طاعون به جانشان افتاد .حتی کلاغان سیاه پر منزوی هم هنوز هر صبح و غروب با همان درد متعفن آواز می خوانند. صورت آدمیان دیگر واقعی نیست. زندگان در میان قبرستان ها خانه ساخته اند و مردگان در هر دالانی جایی دارند. اندیشه باطل است فکر کنید در پستویی لبان معشوق می بوسید و کسی نمی بیند. سایه ها همه جا دنبال شما هستند. دستانی روی صورتتان خط می کشند که به این زودی ها نمی بینید. سال ها که می گذرد دردی وخیم تمام گونه هایتان را آزار خواهد داد. لبانتان تاول خواهد زد و دیگر هیچ حرف تازه ای را نمی توانید بخوانید

دستان خسته تان را آرام روی تن آنکه روبرویتان نشسته و او را می بوسید بکشید شاید بفهمد که روح مرده ای در میان خاطرات گم شده است ، مرده ای که می پندارد زنده است . این اوراح خسته و درمانده اند که در تمامی اتاق ها و راه ها ، جاده ها و خانه ها صاحبخانه اند. ارواح مرده اند که حکم می دهند . سر می زنند ، جان ها را می گیرند ، زنده بگور می کنند دخترکان مهروی شهر را ، طناب می بافند در غارهای تنهایی خود برای گردن سر کشان

زندگان اجاره نشین هایی هستند که با مرگشان به زودی خانه دارمی شوند . قدرت باتلاقی بیش نیست ، اما زندگان را در آن راه نمی دهند. مردگان حاکمان پر جبروتی هستند که در هر کوی و برزن به امداد برخاسته اند تا جهان را از نابودی نجات دهند. هستان نیست می شوند و نیستان هر لحظه هست تر . شهر پر از مناره خالی است، پر از درخت بی جوانه ، پر از دیوار بی پنجره ، پر از پنجره بی منفذ ، پر از خاطره بی راوی

هستی در این میان نیست

.....

امضا: جنبش ما هستیم

2009-04-01T12:23:00.000-07:00

كاوه گلستان

يك يغل نعناع

يك كاسه شراب سرخ

يك مشت گل محمدي

گورستان افجه

سيزدهم فروردين هشتاد دو - هشتاد و هشت

تو روبروي ما تخت دراز كشيده اي و شيشه لنزت را تميز مي كني . بوي تند علف مي پيچد در مشامم . خواب كه هستي بيشتر ما را مي بيني . درخت هاي بالاي سرت جوانه هاي ريزي داده اند و سبد هاي سبزه نوروز روي سنگ قبر هاي اطراف كم كم زرد شده اند

كوه ها كمي برف گرفته اند

هوا كمي مهي است

باد سردي مي آيد

تو لنز ات را تميز كرده اي و منتظري ما در تير رس نگاهت بنشينيم تا تو با همان صداي غريب ات آرام بگويي

يك - دو - سه

و بعد بجاي آنكه به ژست ما دو تا كنار سنگ قبرت نگاه كني دستهاي كبره بسته كودكي را ثبت كني كه هميشه وقتي نگاهش مي كنيم خالي صورت اش ما را سرگردان مي كند

كدام نگاه پشت اين تصوير در ميان سختي ها و رنج ها جان مي دهد ؟

تو مي گويي يك - دو- سه

و ما بر مي خيزيم تا در پيچ جاده گم شويم

خوش بحال ات گورستان افجه

گاهي قبرستان هم شانس مي آورد

حالا ديگر مي خواهم خاطراتم را فقط براي سنگ قبرهاي تو بگويم

يك - دو - سه

سنگ قبر زرشكي رنگ شسته شده با شراب و گل محمدي و نگاه من و تو

افجه

2009-03-28T09:12:00.000-07:00

نوستالژيا

سال گاو است امسال

حتما در سبد غذايي تان شير ،‌ماست ، كره و پنير را فراموش نكنيد اين مساله كمك مي كند كه توانا شويد و در زمان قحطي بيشتر دوام بياوريد

يادتان باشد از چرم طبيعي گاو هاي عزيز استفاده كنيد و بيهوده به مصرف چرم هاي مصنوعي ساخت خارجه اصرار نورزيد

از گاو هاي ميهني در مقابل گاوهاي اسرائيلي و هلندي دفاع كنيد

يادتان باشد شاخ گاو مصارف زيادي مي تواند در زندگي تان داشته باشد

گاو ها حيوانات نجيبي هستند اما هرگز گوشت آنها را با گوشت حيوانات ديگر اعم از گوسفند و بز مقايسه نكنيد

گاو ها در سختي هاي زيادي همراهتان خواهند بود .آنها موجودات خوش برخوردي هستند

اجازه بدهيد بعضي از گوساله ها به مقام گاوي برسند. زود آنها را قرباني نكنيد و نخوريد، اگر اعتماد گذشتگان ما به گوساله ها نبود الان هيچ گاوي در كره زمين يافت نمي شد

با گاوها با ملاطفت برخورد كنيد آنها در شخم زني مهارت خاصي دارند

به اين نكته دقت كنيد كه گاو ها بيهوده فرياد نمي زنند "‌ما " زيرا مي دانند كه هميشه آنها هستند كه مي مانند حتي اگر زياد به قتلگاه بروند

به گاو ها حقوق طبيعي شان را بدهيد درست زماني كه آنها را براي ذبح به مذبح مي بريد

پي نوشت : هشت روز از سال هشتاد و هشت گذشته . امسال براي من شروع كاملا متفاوت با سال هاي قبل را داشت، تا چه پيش آيد
پي نوشت : امسال با اتفاق هاي عجيبي آغاز شد.مرگ اميد رضا ميرصيافي در زندان ،خبر از فرداهايي مي دهد كه از حالا قابل پيش بيني نيستند
پي نوشت : تيم فوتبال ايران حذف شد...به همين سادگي به همين خوشمزگي

2009-03-18T10:42:00.000-07:00

نفت ملی شد ، ما ملی نشدیم

نفت ملی شد

بیست و نهمین روز از اسفند سال هزار و سیصد و بیست و نه ، مصدق و یارانش در پی تلاشی میهن دوستانه نفت ایران را ملی کردند تا سایه قرارداد های ویلیام ناکس دارسی ها که دست در دستان مزدوران بی وطن چپاول می کردند از چهره مام وطن محو شود

مصدق ها آمدند تا با همه شرافتی که از شرف خود به ارث برده بودند مشق آزادگی را بر پیکر دیکتاتور زده ایران دیکته کنند

اما صد افسوس که نفت ملی شد اما ایرانی ملی نشد

قصه قصه درازیست، قصه مردمی که زیستن در شیشه نیرنگ ، رشته تزویر و پرده پندار هنوز به اسارت از کویی به کویی سرگردان شان می کند، مردمی که روزی شعار یا مرگ یا مصدق سر دادند و فردا خانه این بزرگ مرد به گلوله بسته شد و کسی در کوچه نبود

مردمی که پیرشان را به احمد آباد بردند و آیت الله کاشانی پرچم دار ملی شدن صنعت نفت شد بی آنکه کک کسی بگزد

قصه طولانی است

مردمی که نام خیابان مصدق برای همیشه از صفحه تاریخ پاک شد و کسی اعتراض نکرد و خیابان آیت الله کاشانی غرب تهران نام گذاری شد و هر روز ما در آدرس هایمان آن را می نویسیم ... چند سال بعد حتی در مدرسه هایمان نامی از مصدق برای کودکان مان نخواهند برد

نفت ملی شد ما ملی نشدیم

نفت ملی شد تا دیگر جیب خارجی ها از طلای سیاه مردم پابرهنه پر نشود اما درست پنجاه و هشت سال بعد در خوزستان شرکت اطریشی با همکاری چینی ها عملیات حفاری را آغاز می کنند تا اگر به نفت رسیدند تا پنج سال پنجاه و یک درصد اطریش ها ببرند و چهل و نه درصد ایرانی ها ..مضافا براینکه خرج تمام وسایل حفاری و اجاره دکل ها از چینی ها که روزانه 40 میلیون تومان است بر عهده ایرانی هاست ، چینی هایی که نفت ندارند و دکل هایشان را از روی مدل های امریکایی کپی برداری کرده اند، ایرانی هایی که انرژی هسته ای دارند اما دکل حفاری نفت ندارند و عرضه هم ندارند بسازند

این درحالی است که در عربستان سعودی امریکایی ها تنها حق برداشت دوازده درصد از نفت استخراجی را دارند اما ایران به دلیل قطع رابطه با امریکا و تحریم از سوی کشور های بزرگ جهان باید طعم تحقیری این چنین را بچشد و دم بر نیاورد

پنج سال با برداشت روزانه از مخازن نفتی ،بدون در نظر گرفتن هیچ سهمیه روزانه ای چاه های نفت را با فقری جدی روبرو می کند تا پس از پنج سال دیگر چیزی برای ایران باقی نماند؛ چپاول می شویم و رهبران مان شاخ و شانه برای شیطان بزرگ می کشند و مردم عامی باور می کنند

ملی نمی شویم انگار

نفت ملی است به ظاهر و فقر بیداد می کند و ذخیره های ارزی گم می شود

نفت ملی می شود

ما ملی نمی شویم

هیچ قهرمانی دیگر در ایران ملی نیست

باز هم نفت انگلیسی برای ملت ایران تصمیم می گیرد

مهم نیست ملی باشد یا نباشد؛ وقتی مصدق در طوفان حوادث گم می شود ، نفت ارزان فروخته می شود به عرب ها ، بیشتر مواقع هم هدیه داده می شود به آنها ! هرکس غیر امریکایی ها -که قرار است دشمن ملت ایران باشد تا ابد تا دیگران سال ها به بهترین شکل ببرند و بخورند -روی چاه های نفت چون کفتاری پیر بیتوته کرده اند و ما هنوز در حرف های ساده گرفتاریم

خاتمی می آید و بی آنکه توضیحی بدهد می رود

احمدی نژاد برای فردای این سرزمین نسخه صادر می کند

روح الله حسینیان می گوید که آیت الله کاشانی نفت را ملی کرده است نه مصدق

فقر بیداد می کند

داریوش و پروانه فروهررا می کشند، هیچ کس محاکمه نمی شود

نفت ملی می شود و ما خوشحالیم که دیگر انگلیس پیر در این سرزمین نیست

اما شیوخی که زیر چانه همه شان نوشته ساخت انگلند نفت را مذهبی کرده اند

پی نوشت : در پهنه آفتاب هم که باشم ، تو نباشی سردم است

2009-03-15T15:27:00.000-07:00

پنجره ها وا می شوند

پنجره ها بسته می شوند

پنجره ها وابسته می شوند

تازگي ها خيلي به اين پنجره فكر مي كنم
دوستانم اين پنجره را خوب مي شناسند
پنجره اتاقي كه به حياطي قديمي راه داشت

من اين پنجره را دوست داشتم
رنگ پرده اش را
نور خورشيد كه به آن مي خورد
نارنجي عجيبي كف اتاق پخش مي شد

صورت تو در رنگ اين اتاق مي درخشيد

زير همين پنجره نشستيم و قول داديم
يادم نمي رود طاقچه كوچكي كه كتاب هايم را رويش مي چيدم
و تو كه عاشق كتاب ها بودي

تو دوست داشتي كتاب هايي را كه روي هم تلنبار شده بودند

با هم زياد به نشر چشمه مي رفتيم

حافظ هميشه كنار پنجره بود ،‌يادت مي آيد ؟
فروغ كنار تخت
و ما هميشه فروغ و حافظ را باهم مي خوانديم

ما با شعر زنده بودیم

تو هميشه تفسير شعر حافظ بودي وقتي كنار پنجره فال مي گرفتيم

ما قول هاي زيادي داديم
پنجره شاهد است
پرده نگذاشت كلاغ هاي باغچه خبر شوند
وگرنه شهر مي فهميد

صاحبخانه اما فهميده بود ما عاشق شده ايم

پنجره رو به باغچه باز می شد

تو همیشه حرف تازه ای داشتی

تو همیشه حرف تازه ای داری

تو هیچ وقت به پاییز نمی رسی

مسیر اگر سنگلاخ است

پنجره اگر دیگر چشم انداز ما نیست

حافظ و فروغ اگر دیگر باهم خوانده نمی شوند

یادت نرود

ما قول های زیادی به هم دادیم

پنجره شاهد است

پي نوشت : اميدوارم هيچ كدوم از شماها شب هاي عيد چشم تون منتظر نباشه... سخته بهار بياد و شما هنوز منتظر باشين و يار سفركرده نيومده باشه

پي نوشت

گرچه پيرم تو شبي تنگ در آغوشم كش

تا سحرگه زكنار تو جوان برخيزم

2009-03-14T06:24:00.000-07:00

جاودان با تو

همچنان در تمام دور زمان

اوستاد سخن چه نا پیدا

ز اوستادان تهمت و بهتان

زندگانی پر است ، صد حیفا

با تو خواهم صفای خانه چشم

آه از چشم چشم کژ بینان

با تو خواهم سخن کنم از دل

آه از دست این سخن چینان

با تو جای گریز نایاب است

گرچه زیبد همه جهان با تو

عاقبت دفتر غزل در دست

می گریزم به جاودان با تو

لایق شیر علی

شاعر تاجیک

پی نوشت : این شهر بی تو مرا آیه های تکراری است

پی نوشت : تسلیم حوادث نمی شویم

2009-03-12T01:50:00.000-07:00

جشن بزرگ موسسه خيريه مهر ايرانيان

در این روزها که هر کدام از ما به دنبال کاری هستیم ، بیش تر از هر زمانی به خود و خانواده خود فکر می کنیم ، حتی درزهای خاک گرفته شیشه های پنجره، ذهن مان را مشغول می کند که تمیزشان کنیم . حتی برای ست کردن یک لباس ساعت ها خیابان های شهر را گز می کنیم و خسته نمی شویم ، در همین روزها که بچه های ما لباس نو می خرند ، عیدی پدر بزرگ و مادر بزرگ ، خاله و عمو انتظارشان را می کشد ، کودکانی به همان کوچکی و زیبایی کودکان ما هستند که نباید در این هیاهو ها فراموش شوند ، نباید اجازه دهیم درد بی سرپرستی روی صورت های کوچک شان خط بیاندازد ، نباید یادمان برود وقتی برای سفره هفت سین خانه مان دانه خیس می کنیم به یاد آنها هم باشیم و در جشن آنها هم خود را سهیم بدانیم

بچه های کوچک موسسه خیریه مهر ایرانیان ، حضور شما را در بازارچه خیریه خود انتظار می کشند

یادمان نرود کمی دور و بر خود را نگاه کنیم ، قطعا چیزهای جدیدی خواهیم دید

پی نوشت : هر کس دری را بکوبد روزی بر وی گشوده خواهد شد، حتی اگر صاحبخانه به تعطیلات رفته باشد یا حتی از آنجا اسباب کشی کرده باشد

2009-03-10T04:20:00.000-07:00

راستی را

راستی را که به دورانی سخت ظلمانی عمر می گذاریم

کلمات بی گناه ، نابخردانه می نماید

پیشانی صاف ، نشان بیعاری است

آن که می خندد

هنوز خبر هولناک را نشنیده است

چه دورانی

که سخن از درختان گفتن

کم و بیش

جنایتی ست

چرا که از این گونه سخن پرداختن

در برابر وحشت های بی شمار

خموشی گزیدن است

نیک آگاهیم که نفرت داشتن

از فرومایگی حتی

رخساره ما را زشت می کند

نیک آگاهیم

که خشم گرفتن

بر بیدادگری حتی

صدای مارا خشن می کند

دریغا

ما که زمین را آماده مهربانی می خواستیم کرد

خود مهربان شدن نتوانستیم

چون عصر فرزانگی فراز آید

و آدمی آدمی را یاور شود

از ما ای شمایان

با گذشت یاد آرید

برتولت برشت

Bertolt Brecht

1956-1898

پی نوشت اول : دیروز یعنی بیست اسفند روز خیلی عجیبی تو زندگیم بود... یک ساعت و نیم داشتم توضیح می دادم که کی هستم و چرا و چرا ؟...وقتی اومدم بیرون از خودم بدم میومد...قلبم تند می زد و از اینکه فریاد تو گلوم خشک شده بود از خودم نفرت داشتم..نفرین به جامعه ای که همه چیزش نفرینی است

پی نوشت دوم: دیروز در کوچه باد می آمد

پی نوشت سوم:شهر اصلا شبیه هر سال اسفند نیست، خسته است شهر هم

2009-03-06T07:16:00.000-08:00

حاجی فیروز ها هر سال زودتر از سال قبل به خیابان های شهر می آیند

کمک به مردم غزه واجب کفایی است

(1)

در را می زند. چند وقتی است در محل ما رفت و آمد می کند. می گوید خاله پروانه بلوزی ، ژاکتی ، لباسی قرمز رنگ نداری ؟ می پرسم : حالا چرا قرمز ؟ می گوید : می خواهم حاجی فیروز شوم . این روزها کاسبی اش بیشتر از کارهای دیگر سر چهار راه ها است

(2)

پشت چراغ قرمز منتظرم ... با دست چند تا دختر و پسر هفت هشت ساله را نشانم می دهد...پروانه نگاه کن چه زغالی مالیده به صورت اش ؟ روی تنبک کوچک اش می زند و می رقصد

هر دو به صورت کودکانه اش زل می زنیم و به فکر فرو می رویم

(3)

می گوید جلوی در ساختمان کنفرانس اسلامی شلوغ است. سران کشورهای اسلامی همه جمع شده اند در دفاع از غزه مظلوم . ماشین های تشریفات خیابان ها را پر کرده اند. می گوید رهبر و رئیس جمهور سخنرانی دارند... ترافیک بیش تر از همیشه است. مردم فحش می دهند . کمک های دولت ایران به مردم غزه هر روز بیشتر می شود و رهبر آن را واجب کفایی عنوان می کند . باز حاجی فیروزها ظاهر می شوند. می پرسد : امروز چندم اسفند است ؟

هنوز اسفند به میانه هم نرسیده .. حاجی فیروزها اما امسال زودتر آمده اند

(4)

پسرک جلوی شیشه ماشین ام می آید . هشت سال بیشتر ندارد. دستمال کاغذی می فروشد. ساعت اما از ده شب گذشته . می پرسم اسمت چیست ؟

اسمش ارشاد است. می گویم چه اسم قشنگی . می گوید پدربزرگم می رفته حسینیه ارشاد پای صحبت شریعتی . عاشق شریعتی بود اما او را کشتند . پدرم برای همین اسم مرا گذاشت ارشاد

می پرسم این موقع شب کار می کنی ؟

می گوید مرد خانه که باشی باید کار کنی

خسته می شوم اما خب چطور زندگی را مادر تنهایم با حقوق کم اش در بیاورد

دوباره صدای تنبک حاجی فیروز ها اعصابم را بهم می ریزد

دستمال کاغذی ها را پرت می کنم صندلی عقب ماشین

(5)

چرا حاجی فیروز ها صورت شان را سیاه می کنند ؟ جواب تاریخی این سوال را نمی دانم و نمی خواهم بدانم . به بچه های کوچکی فکر می کنم که برای یک لقمه نان کار می کنند ، حاجی فیروز می شوند تا ما را بخندانند ، تا بچه های ما آنها را و صورت سیاه شان را و آن کلاه بوقی ها را با انگشت نشان بدهند ... می خندیم ، به شکم های خالی این بچه ها ،می خندیم به دست های کبره بسته این کودکان! می خندیم ... می خندیم .... به صورت سیاه کودکانی می خندیم که رو سیاهی حکومتی که این همه کودک کار در خیابان های شهر دارد نمی بیند و به روی خود نمی آورد. به بی تفاوتی خودمان می خندیم ، به این می خندیم که می بینیم هر سال تعداد این بچه ها بیشتر می شود و به روی خودمان نمی آوریم . از دست شان کلافه می شویم ، از آنها رد می شویم تا بی تفاوتی مان مواخذه مان نکند

می خندیم و یادمان می رود از خودمان بپرسیم هنوز که اول اسفند است این همه حاجی فیروز در خیابان های شهر چه می کنند؟

به کلاه بوقی هایی می خندیم که سال هاست روی سر تک تک ماست و ما آن را نمی بینیم

(6)

چراغ سبز می شود..خوشحالیم که سال نو می شود. کلی خرید کرده ایم ، کلی هم خندیده ایم ...غزه آباد می شود . انتخاباتی دیگر در راه است و به زودی در خرداد هم حاجی فیروز ها روی طبل های تو خالی می کوبند تا ما بخندیم

پی نوشت : دستان جوهری ام را ، دستان خسته جوهری ام را روی شیارهای عمیق صورتت می کشم تا رد پای شعر هایی که برایت سرودم روی صورت خسته ات بمانند و یادت بماند

2009-03-02T00:05:00.000-08:00

حروم زاده یا حلال زاده مساله این است

تاکسی سر خیابون پلیس نگه می داره و مردی نسبتا میان سال با ریش و تیپ حزب اللهی سوار می شه. از همون لحظه که وارد می شه گوشی موبایلش زنگ می خوره و هر بار صدای نوحه و عزاداری می پیچه توی ماشین

بوی سیب و حرم حبیب و کرب و بلا

گوشی رو بر می داره ،یک حاجی قربونت مخلصیم به مولای غلیظی می گه که گوشم سوت می کشه

مکالمه از اواسطش برام جذاب می شه

ماجرای پسری 25 ساله است که الان بحث حلال زادگی یا حرام زادگیش شده مساله

حالا ماجرا چیه

خانوم که مادر این پسر باشن سال 61 از شوهرش جدا شده ... سال 63 این پسر رو به دنیا آورده . ظاهرا رجوع در طلاق در شناسنامه ذکر نشده . از اونجا که این زن و شوهر هم هر دو بی سواد بودن با رجوع فکر کردن شناسنامه هم رجوع می کنه

حالا بعد از 25 سال این بچه مجهول الهویه از همه امکانات محروم می شه نعوذ بالله به قول حاجی حروم زاده لقب می گیره

یک جورهایی کلافه می شم. بحث مرد حزب اللهی بالا می گیره... از زن می خوان اقرارنامه بیاره که زن شوهرش بوده ، شوهری که از شانس بد زن شش ماه پیش مرده و زن هم تو این شهر غریبه

جالبش اینجاست که اسم پسر تو شناسنامه مادر هست اما اسم باباش مهر باطل خورده... مرد حزب اللهی تشکیل یک کمیته برای حل این معضل رو پیشنهاد می کنه

مرد می گه نمی شه که پسر حروم زاده بره خواستگاریه یه دختر حلال زاده عزیز ... خودت اگه این پسر بیاد دخترت رو می دی بهش ؟

تو تاکسی مسیر سیدخندان نشستم و میرم سر کار

به دو سالی که تنها گذروندم فکر می کنم . به این فکر می کنم که حرمت عشق خیلی بالاتر از این حرف هاست. به پسری فکر می کنم که در 25 سالگی باید پاسخگوی رابطه پدر و مادرش باشه

فکر می کنم به قرارداد هایی که می سازیم ، نابودشون می کنیم ، باز زنده شون می کنیم ، خودمون می سازیمش اما توان رهایی ازشون رو نداریم

به تو فکر می کنم

راننده داد می کشه

آبجی سیدخندانه پیاده نمی شی ؟؟؟

پی نوشت: چقدر چشمانمان این روزها بارانی است و تو تکرار منی در من ! برخیز تمام تن ایمانم درد می کند

2009-02-27T11:29:00.001-08:00

خیلی ها امشب به روح پیرمرد دعا کردن ...خیلی ها که اونو نمی شناختن

آدم هایی که شاید امشب بعد از مدت ها با لب خندون رفتن خونه

نگاهم روی دستان مرد درجا می زنه

اون یک ظرف دیگه از کیسه در میاره و می ده به یه زن فرتوت که دو تا کیسه بزرگ جعبه های دستمال کاغذی رو بین ماشین ها خرکش می کنه تا یک لقمه نون حلال دربیاره

انگار همه دنیا جمع می شه تو دست های زنی که امشب قراره برای بچه هاش بجای لالایی تلخ غذا درست کنه

صدایی می گه

وقتی تا پایان جهان نمانده

پیرمرد لبخند می زنه

2009-02-23T07:00:00.000-08:00

وقتي رفتن ات جدي مي شه تازه مي فهمي كه چقدر ريشه داري ، تازه مي فهمي كه الكي نبوده روزهايي كه هر روز با صداي اذان از خواب پريد ي ، توي ترافيك شهر گير كردي . پشت چراغ قرمز به زمين و زمان فحش دادي . مقنعه ات رو كشيدي جلو وقتي رسيدي جلو در دانشگاه ، با مامورين گشت ارشاد بحثت شد. مسير دانشگاه رو دويدي تا برسي سر قرارت و از هيچ خط كشي به عمد رد نشدي !!! آره وقتي قصه رفتن جدي مي شه دل ات مي خواد خيابان گردي كني ، دوست داري بوي كهنه و كثيف تاكسي پيكان هاي نارنجي رو بكشي تو ريه هات . دلت هواي بوي كله پاچه حاج حسين رو مي كنه. بالاي پل هوايي مخبر الدوله دوست داري ساعت ها وايستي و موتور سيكلت ها رو تماشا كني كه ويراژ مي رن. دوست داري صورت مردم شهرت رو تو حافظه بلند مدتت ضبط كني . دوست داري ساعت ها بري دم در جاهايي كه دوست داري و زل بزني به زنگ در . به عطش ديدار دوست داري فكر كني . دوست داري تمام كتاب فروشي هاي شهر رو سر بزني . دوست داري بري بازار و به باربرها نگاه كني و با صداي گاري هاشون شعر بگي . دوست داري هر كاري اين همه سال نكردي تو روزهاي مونده انجام بدي

اما وقت تنگه ... خيلي تنگ

آدم يك جورهايي ياد مردن ميفته و صداي عزرائيل كه مي گه يالا يالا جمع كن بساطتو وقت ندارم خانوم ...دير شد

******

پي نوشت : نمايشنامه پيكر زن اثر "ماتئي ويسني يك" ترجمه "تينوش نظم جو " نشر ني را از دست ندهيد

صحنه سي ام

دورا نامه اي مي نويسد

كيت عزيز ، خوب نمي دانم از اين پس چه خواهم كرد چندين درخواست پناهندگي به سفارت هاي چندين كشور فرستاده ام ، كانادا ، استراليا، افريقاي جنوبي

امريكا را نخواستم

حال كودكم خوب است . حالا وزنش شش كيلوست

آخرين بازي كه به من زنگ زدي مي خواستي بداني چه موقعي واقعا تصميم گرفتم نگهش دارم

برايت آن لحظه را تعريف مي كنم

يك روز پس از رفتنت ،‌از اتاقم خارج شدم و در كنار درياچه قدم زدم ، قدم مي زدم و به درياچه ودرختان نگاه مي كردم....و ناگهان چشمم به نوشته يي خورد كه روي يك درختي چسبيده بود و نظرم را جلب كرد . نزديك شدم و نوشته را خواندم :"‌به اطلاع تان مي رسانيم كه اين درخت يك درخت مرده است . بين دوم تا هشت آوريل اين درخت بريده مي شود و به جايش ، براي شادي و خوشنودي شما ، بلافاصله نونهال جواني كاشته مي شود "‌

امضا : خدمات رساني پارك ها و باغ هاي شهر

اين نوشته را يك بار ، دوبار ، چندين بار خواندم و در آن لحظه تصميم گرفتم بچه ام را نگه دارم

مي بوسمت

دورا

2009-02-20T04:46:00.000-08:00

آدم وقتی می خوره زمین باید بلند شه

وگرنه میمیره با چشم های باز

2009-02-16T03:01:00.000-08:00

پنج‌شنبه؛ ميعاد نقاشان و عکاسان براي خاطر عزيز ِ شهرام شيدايي

لیلا ملک محمدی : گروهي از نقاشان و عکاسان، پنج‌‌شنبه يکم اسفند در گالري طراحان آزاد دور هم جمع مي‌شوند و تعدادي از آثار خود را به نفع شهرام شيدايي به فروش مي‌گذارند. اردشير رستمي و حسن سربخشيان امروز براي به نمايش گذاشتن آثارشان اعلام آمادگي کرده‌اند. از هنرمندان ديگري که در اين نمايشگاه حضور خواهندداشت مي‌توانم رضا هدايت، وحید چمانی، احمد خلیلی‌فر، بهرام دبیری، لی‌لی درخشانی، مهدی سحابی، رزیتا شرف‌جهان، عربعلی شروه، کیوان عسگری، نصرالله کسراییان، معصومه مظفری، حسن موریذی‌نژاد، احمد وکیلی، علي اتحاد، معصومه بختياري، علي ذاکري و ترانه صادقيان را نام ببرم. حميد خندان، خواننده پاپ نيز تصميم دارد تعدادي از آلبوم‌هاي خود را با امضاي خود به نفع شيدايي به فروش برساند. در گردهمايي روز پنج‌شنبه قرار است کتاب‌هاي شيدايي با امضاي شاعر به فروش برسد.
اشخاصي که شعرهاي شيدايي را خوانده‌اند يا نخوانده‌اند ولي مي‌دانند که او شاعر است مي‌توانند براي کمک به اين شاعر روز يادشده از ساعت 14 تا 21 به گالری طراحان آزاد واقع در انتهای فتحی شقاقی، میدان سلماس، پلاک پنج مراجعه کنند
شهرام شيدايي زير تيغ جراحي ست http://www.omidnews.ir/d_1387.asp?id=60118
مدير انتشارات کلاغ سفيد: نويسنده در ايران حق بيمارشدن ندارد http://omidnews.ir/d_1387.asp?id=60156
مجيد تيموري: سال‌ها بايد بگذرد تا کسي مثل شيدايي بيايد http://omidnews.ir/dindex.asp?id=38411
اعلام آمادگي اردشير رستمي، حسن سربخشيان و حميد خندان براي فروش آثارشان به نفع شيدايي http://omidnews.ir/dindex.asp?id=38420
رزيتا شرف‌جهان: حمايت از هنرمند کار مسوولان فرهنگي‌ست http://www.omidnews.ir/dindex.asp?id=38434

2009-02-14T11:39:00.000-08:00

!!!

2009-02-11T09:15:00.001-08:00

حسني نگو يه دسته گل

حسني نگو بلا بگو

تنبل تنبلا بگو

موي بلند

روي سياه

ناخن دراز واه واه واه

......

پي نوشت :‌اين همان شعر معروف منوچهر احترامي ، شاعر و طنز پرداز است كه امروز دار فاني را وداع گفت ، شاعر شعري كه توسط دويست و هشتاد ناشر غيرقانوني سال هاست به چاپ مي رسد و همه بچه هاي هم سن وسال من آن را به ياد دارند.قصه حسني قصه ظهرهاي داغ تابستان بود كه مادرها سعي مي كردند بچه هاي خود را خواب كنند. قصه معرکه گیری بچه ها برای بزرگ تر ها ، قصه نسلی که نه خیلی مدرن نشده بود تا هر روز یک کارتون جدید ببیند

منوچهر احترامي شاعر اين شعر زيبا و پر از آهنگ خاطره اي را از خود به جاي گذاشت كه تا هميشه براي كودكان اين سرزمين ماندگار خواهد ماند، خاطره ای که در آن حسنی قهرمان داستان دوست تک تک بچه های ایرانی شد

پي نوشت : حسني قصه ما ديگر در ده شلمرود تنها نيست، از وقتي كه ايرانيان آنرا نسل اندر نسل به كودكانشان مي آموزند و تا زمانی که زبان فارسی زنده است حسنی هم تنها نخواهد ماند

پي نوشت : آهنگ حسني نگو يه دسته گل را اينجا بشنويد

https://webspace.utexas.edu/fl324/Weblog/Hasanak.mp3

پی نوشت: منوچهر احترامی در گذشت

2009-02-09T23:44:00.001-08:00

بهمن ماهی که هیچ وقت دوست اش نداشتم

مدرسه رفاه ، جایی که من دوران دبستانم رو اونجا گذروندم همون جایی بود که آیت الله خمینی یک راست از بهشت زهرا به اونجا رفت و برای ده روز اونجا اقامت داشت ، شورای انقلاب جلسات شون رو اونجا تشکیل می دادند و بازدید های مردمی البته در مدرسه کناری یعنی مدرسه علوی صورت می پذیرفت .این مدرسه همون جاییه که پشت بام هاش جای اعدام سران حکومت شاه بود... جایی که قرار بود توش درس عشق یاد بدن اما همیشه بوی خون می داد ... یکی از کلاس ها در این مدرسه مشهور بود به اتاق امام که غالبا بچه های کلاس چهارم ب در اون درس می خوندن و از خوش شانسی های هر دانش آموزی البته این بود که سال چهارم قرعه به نام اش بیفتد و کلاس چهارم ب بیفتد. این کلاس در مدرسه ما حکم کعبه را داشت در شبه جزیره عربستان. معلم ها می گفتند باید با وضو وارد کلاس بشویم. می گفتند اینجا عطر نفس امام خمینی جاری است و نباید آن را با بدی ها و پلیدی ها آلوده کنیم

روز اول مهرکلاس چهارم در حالی که همه این پا و آن پا می کردیم و منتظر بودیم ببینیم کدام کلاس نصیب ما می شود صدای ناظم در بلندگو اسامی را تند تند می خواند... کلاس چهارم الف پر شد و نوبت چهارم ب بود ....اینجا بود که ناظم مکثی کرد و آرام گفت: خوشا به سعادت بچه هایی که در این کلاس درس خواهند خواند... بدانید اگر خوب باشید خوبی تان دو برابر و اگر بد باشید بدی تان دو برابر نوشته خواهد شد . این کلاس جای مقدسی است...من که سر به هوا بودم و اصولا به این چیزها فکر نمی کردم صدای هیاهوی بچه ها را می شنیدم که مدام خدا خدا می کردند چهارم ب ، کلاس آیت الله خمینی نصیب شان بشود .. در این میان صدای ناظم در بلندگو پیچید : پروانه وحیدمنش . من که لب باغچه نشسته بودم و داشتم با یک کرم خاکی بازی می کردم مضطرب از جایم پریدم و باز فکر کردم کار بدی از من سر زده و باید پاسخ گو باشم. فکر نمی کردم درهای اقبال به روی من باز شده و من بهشتی شده ام... ناظم گفت: خوشا به اقبالت دختر ... حالا که در این کلاس افتادی قول بده دختر خوبی باشی ، شیطنت نکنی ، با کرم ها بازی نکنی ، بلند نخندی ، نمازت را با وضو بخوانی !!! و یک سرباز کوچک خمینی کبیر باشی

همه بچه ها خندیدند و من که هنوز کرم کوچک روی کاغذ سفید دفترم وول می زد و التماس می کرد ولش کنم برود به دنبال زندگی اش گفتم چشم

وارد کلاس که شدیم معلم گفت

سلام خمینی کبیر ، ما آمده ایم تا در جایی که تو فرمان انقلاب اسلامی ات را صادر کردی درس بخوانیم و می دانیم امسال سال خوبی برای ما خواهد بود

نیمکت آخر جای من بود

روی تخته با گچ زرد نوشته بودند : به کلاس امام خمینی خوش آمدید

ما دیگر بچه های چهارم ب نبودیم، اصولا بچه های خمینی بودیم

یادم نمی رود که یک روز پای تخته عکس یک مرغ چاق کشیدم و چند تا جوجه به دنبالش ...معلم که آمد کار مرا توهینی آشکار به کلاس اما م دانست. من یک ساعت از کلاس اخراج شدم و نفهمیدم ربط مرغ شکم گنده من که جوجه هایش پشت اش ردیف راه می رفتند با توهین به امام چه بود

علی ای حال بهمن ماه که آمد کلاس ما را از نیمکت خالی کردند.. دور تا دور کلاس را پتو انداختند و پشتی گذاشتند و جای نشستن خمینی را هم با عکس او پر کردند

بازدید ها شروع شد ...از کلاس های دیگر ، از مدرسه های دیگر ، از آموزش و پروش... برای من همیشه سوال بود که این کلاس چه چیزی دارد که اینهمه بازدید از آن صورت می گیرد... خیلی از بزرگ تر ها که می آمدند اشک می ریختند ..ما هم مسئول پخش شیرینی و نقل بودیم... واقعا همه جو گیر بودند که خمینی در آن کلاس است . ما هم که 10 روز در بدر بودیم هر روز مهمان یک کلاس دیگر واقعا خسته شده بودیم

یک روز عصر که به خانه آمدم عمه فروغ ام خانه ما بود و من برایش از خاطرات این چند روز گفتم. او هم گفت برو از مدیرتان بپرس مهندس بازرگان کجا می نشستند در این اتاق ؟ گفت بپرس چرا از او اسمی نمی آورید؟

چشمتان روز بد نبیند ما رفتیم مدرسه . درست روزی بود که رئیس آموزش و پرورش منطقه دوازده آمده بود بازدید و من هم باید به او نقل تعارف می کردم ... کاملا مثل خنگ ها رفتم جلو و در حالی که مدیرمان خوش و بش گرمی با رئیس آموزش و پرورش می کرد گفتم : ببخشید خانم عرب زاده ، شما می دانید مهندس بازرگان در این اتاق کجا می نشستند؟

اینجا بود که مدیرمان رنگ اش سرخ مایل به بنفش شد ... سکوت بر اتاق حکم فرما شد . رئیس آموزش و پرورش گفت : دختر جان این حرف ها را از کجا یاد گرفتی ؟ مهندس بازرگان را چکار داری ؟ این انقلاب یک اسم بیشتر ندارد و آن امام خمینی است

رئیس آموزش و پرورش رفت اما مدیر بداخلاق یک ساعت در دفتر داد می کشید ... مادرم را مدرسه خواستند ، خواستند اخراجم کنند، انضباطم 17 شد و تا یادم می آید از آن کلاس کذایی متنفرم

2009-02-08T04:53:00.000-08:00

تنها این فراموش شده گان اند که فراموش کننده گان را هرگز فراموش نمی کنند

نوشته شده توسط یحیی جوان عاشق و دربدر افغان

دیوار کارگاه دوخت لباس های زیر زنانه ، باقر شهر تهران ، محل زندگی تعداد زیادی از مهاجرین افغان

2009-02-06T10:00:00.000-08:00

میدان را دور می زنم. فکر می کنم به تک تک ماشین هایی که دور میدان را با من می زنند. هر کس برای کاری آمده است و دغدغه ای دارد. هرکس این مدور را که می چرخد به چیزی فکر می کند

آدم ها سوال های بزرگ زندگی من اند. هر کس به چیزی دل خوش کرده تا چند صباحی زندگی را چون شاگردی معمولی فقط پاس کند

بعضی اما همیشه به بهترین بودن فکر می کنند

میدان را دور می زنم. نگاهم روی ماشینی که در حاشیه میدان توقف کرده و فلاشرمی زند صامت می ماند

من نیز به دنبال کسی میدان را دور می زنم

به خطوط صورتم در آینه نگاه می کنم ، به چهل سالگی ام فکر می کنم . وقتی به پایان جهان نمانده است ، با این حال لذت زندگی به همین گذشت زمان است

او را مقابل خود می یابم ، تکیده شده ایم هر دو در این روزها که نه مجال ماندنی هست و نه توان رفتنی ...عشق اما هرگز در حوالی ما غروب نمی کند

پوسخند می زنم به روزهای رفته و دست های خالی ام

صدای هیاهوی پسر بچه های 14 - 15 ساله در خیابان پیچیده است. پارک کرده ام ماشین را و نشسته ام پشت فرمان و باز نگاه می کنم به آدم هایی که می آیند و می روند . مدرسه ای تعطیل شده .در صدایی که با موسیقی محزون ماشین مخلوط می شود از پشت نیمکت های چوبی دبستان تا روزی که عاشق شدم سرک می کشم ... روی پنجه های پاهایم که می ایستم خودم را در چهل سالگی ام می بینم که باد در گیسوان جو گندمی اش پیچیده ...پدر و پسری از کنار ماشین رد می شوند و با هم حرف می زنند

سرم را روی فرمان ماشین می گذارم و صدای موسیقی را بلند تر می کنم

در اتوبان های تهران با سرعت می رانم ... به آدم های دور و برم فکر می کنم .به پدر و پسری که با هم حرف می زدند. به جای خالی او روی صندلی کناری ماشین

ترمز که می کنم پدر همان پسر در آینه عمیق نگاهم می کند

میدان را دور می زنم

ماشینی کنار میدان فلاشر نمی زند

2009-02-02T10:08:00.000-08:00

آیت الله خمینی : انقلاب ما انفجار نور بود

خالد مشعل : دست در دست‌ مردم ايران در قدس نماز خواهيم خواند

یک روز نه چندان دور ،در همین خیابان های اطراف بهارستان بلوایی بود... خیلی دور نبود، خیلی دور نیست اما انگار قرنی براین سرزمین گذشته بود ، قرنی که در سی سالگی صد ساله شد

خیلی دور نیست .. دور نیست از وقتی که مسلمان و کمونیست ، ملی گرا و غیر مسلمان باهم ریخته بودند در خیابان و قرار شده بود همه حق برابر داشته باشند و کمونیست ها هم در بیان مواضع آزاد باشند....خیلی طول نکشید که قصه مدینه فاضله ختم شد به ولایت یک فقیه که برای اداره مملکت فتوای دینی می داد ، فقیهی که یک روز قرار بود در قم بماند اما پایتخت نشین شد

آن روزها قرار بود راه قدس از کربلا بگذرد ... این شعار آنقدرجدی بود که تا هشت سال بعد مردم به باور این شعار به جبهه ها رفتند و در آرزوی رسیدن به قبله اول مسلمانان جوان های خیابان های جنوب شهر را گذاشتند جلوی تانک

از جوان های مسند نشین ها اما از سوئیس خبرمی آوردند

راه قدس قراربود از کربلا بگذرد اما آخر سر همه قصه های تاریخی که به یک جام زهر ختم می شود آتش بس شد و کربلا و قدس هیچ وقت به هم نرسیدند

دنیا تند و سریع به جلو می رفت . شیخ نشینان خلیج فارس که به زودی خلیج عربی شد در غیبت همسایه مدینه فاضله شان ثروتمند شدند ، دختران ایرانی را چون اسرای فتح قادسیه برای فروش به امارات بردند . مدینه فاضله در باورهای هزار و چهار صد سال قبل شاخ و برگ گرفت. مدینه فاضله ام القری جهان اسلام شد و رهبر شیعی آن رهبر مسلمانان سنی جهان لقب گرفت، عنوانی که از مرزهای مدینه فاضله آنسو تر شنیده نشد

فقر دامن شهر را گرفته بود ، جنگ چهره مدینه فاضله را خاکستر مالی کرده بود ، قرار بود مدینه فاضله از رنگ تهی شود و به بی رنگی برسد... مدینه فاضله زنی کولی بود که چادر به سر هر چه زشتی را در زیر نقاب پنهان کرده بود

شهر همیشه بوی خون می داد و شعار های انقلابی تمامی نداشت

کودکان گرسنه دست فروشی می کردند ... زنان شوی مرده نجابت خود را در طبقی خالی فریاد می زدند ...مردان غیرت را در آخرین حرام خوری خود بالا آورده بودند ... ریش ها شبیه هیزم های آتش جهنم بود که از چانه مسند نشینان گر می گرفت

ریا زیر چادر و نقاب طفل حرام زاده عفت می زایید

شهر بوی مردار می داد و صدای بوی گل سوسن و یاسمن در کوچه ها پیچیده بود

مرد کرد فقیری به پزشکان التماس می کرد که دخترک شش ساله اش در آستانه مرگ است و پولی در دست ندارد ...پزشکان صدای ناله او را نشنیده می گرفتند و صدای تلویزیون را بلند می کردند . رئیس بیمارستان شان به دانشگاه تهران رفته بود تا به خالد مشعل اعلام کند کودکان فلسطینی را رایگان درمان خواهد کرد

خالد مشعل در دانشگاه تهران سر فرازانه در میان هیاهو آواز در داده بود که

دست در دست‌ مردم ايران در قدس نماز خواهيم خواند

بوی نفت می آمد

شعله های آتش شهر را گرفته بود

به راستی انقلاب ما انفجار نور بود

پی نوشت: امروز که از روزنامه به خانه بر می گشتم ، پیرمردی کرد در تاکسی نشسته بود ، با موبایلش آرام حرف می زد و اشک می ریخت. گویا دخترک شش ساله اش سرطان داشت و شیمی درمانی داشت...او به دکتر التماس می کرد که پول ندارد و فقط توانسته است یک میلیون جور کند و دکتر گوشی را قطع کرد

پیرمرد تمام مسیر را اشک می ریخت و من به پرچم های انقلابی نگاه می کردم که در باد می رقصیدند

سی امین سالگرد انقلاب خجسته باد

2009-01-26T11:07:00.000-08:00

زنانه

برداشت هزار و یکم

چرخ می زنی ، سکوت خانه پر می شود از سایه روشن های یک مشت آدم که می آیند و می روند. آدمهایی که خیلی هم غریبه نیستند. جای دستشان روی پوست زندگی ات جا انداخته، خیلی هایشان ناخواسته ، خیلی هایشان خواسته. به خودت نگاه می کنی . گیسوانت کمی بلند شده .. کمی چاق تر شدی . پیرتر شدی انگار. دور چشمت خط هایی عمیق می شوند. از دوسال پیش تا الان خیلی جا افتاده تر شده ای .دیگر مثل سابق به عشق نگاه نمی کنی . دلت آشیانه ات را می خواهد . دستت را بلند می کنی ، می خواهی یک دور برقصی. دنبال صدای یک بچه دور اتاق می دوی . از خودت فاصله می گیری . جلو می روی . صدای آب می آید . صدای قهقه کودک می پیچد در گوشت. جلو تر می روی . کنج دیوار خانه قاب عکسی میخکوبت می کند روی زمین . دختر و پسر شمع تولد خود را فوت می کنند و مادر بالای سر آنها لبخند می زند. دنبال صدا می گردی . چقدر دلت می خواهد شمع ها را فوت کنی.... به خودت نگاه می کنی...باید بروی

صدای کودک گم می شود بین آدم هایی که می آیند و می روند

شمع ها را فوت می کنی

آینه ای نیست تا خودت را در آن نگاه کنی

کارگردان می گوید از صحنه خارج شوی

کات

برداشت هزار و دوم

در خیابان تنها راه می روی

2009-01-26T03:33:00.000-08:00

تا حالا شده بخواهید چیزی را بگویید اما با وجود مثلا سی سال زندگی و آغاز تکلم از دوسالگی و استفاد از لغات متعدد در زندگی روزمره حتی نتوانید یک جمله پیدا کنید که بتوانید با آن مقصود خود را بگویید ؟ من در این وضعیت بسر می برم

انگار یک دیگ مسی خالی ام . حتی دیگ مسی خالی هم نیستم چون اون در مقابل هر ضربه ای از خودش عکس العمل نشون می ده اما من بهت زده ام ، تهی و خاموش ، ... در مقابل زندگی روزمره بهت زده ام

2009-01-18T09:38:00.000-08:00

بالاخره باید روزی بفهمیم آنها که فضل تقدم دارند ، الزاما تقدم فضل ندارند

سیدجواد طباطبایی

پی نوشت : این جمله رو از وقتی دیدم تو ذهنم آدم هایی رو مجسم کردم که با یک شانس ، یک اتفاق ، یک بازی ساده به جایگاه و رتبه ای رسیدند و حالا ول کن ماجرا هم نیستن . این هم در سیاست مدارهای ما مصداق داره هم در هنرمندای ما . غالبا تقدم فضل شون نیست که باعث می شه باشن و مطرح هم باشن ، فضلی که در تقدم پیدا کردن اونها رو کرده مثلا آقای مهم و جریان ساز

2009-01-15T10:56:00.000-08:00

گاهی وقت ها اتفاق ها خیلی عجیب و غریب به جانت می افتند. دخترکی 9 ساله از درد به خودش می پیچد ... هیچ کس نیست. تنهایی روی سرت هوار می شود. پایت را روی گاز ماشین می گذاری . خیابان ها شلوغ است . دستت را روی بوق فشار می دهی . آدم ها مثل مور و ملخ در هم می لولند انگار. چراغ قرمز جهنمی است که نمی توانی تحمل اش کنی

جلوی بیمارستان جای پارک پیدا نمی کنی . صورت مادر بچه خیس اشک است. باید بر اعصاب خودت مسلط باشی

کودک را بستری می کنند. دکتر نسخه ای می نویسد. آمپولی یک میلیون و دویست هزار تومانی برایش نوشته . باید تا آخر شب تزریق شود وگرنه کودک تلف می شود، این را به تو می گوید تا عجله کنی

عابر بانک ات تنها دویست هزار تومان به تو می دهد

پدر بچه تهران نیست . شماره های زیادی را در موبایلت نداری که بتوانند کمک ات کنند . دوستانت همگی مثل خودت هستند. شماره زن دایی را می گیری ... دستگاه مشترک مورد نظر خاموش است

همه زندگی ات را جلوی چشم ات می آوری ... می ترسی از گرفتن دوباره شماره و جواب نگرفتن... می نشینی لب جوی آب

گوشی موبایلت را می کوبی روی آسفالت خیابان ... قول داده ای به مادر کودک که دارو را بگیری و بر گردی

چشمان سبز کودک ، خنده هایش و آخرین قصه ای که نوشته وبرایت خوانده بود را به یاد می آوری...چقدر تنهایی دختر ؟

اسم های موبایلت را دوباره بالا و پایین می کنی. به اس ام اس هایی که فرستاده ای نگاه می کنی : همه زندگی ات بزرگوار ، شیما ، مریم ، مونا ، نارین ، علی ، محسن ، سارا، خانم دکتر یزدانی ، استاد زرگری نژاد ، و چند اسم دیگر

خودت را محک می زنی شاید... حس می کنی چقدر حقیری ...هر کس کاری دارد برای خودش . چند نفری جواب تلفن ات را می دهند

سیما می گوید صد هزار تومان دارد

مریم پنجاه هزار تومان در خانه

پسر عمه ات تهران نیست و نگران می شود

دکتر یزدانی می گوید الان در جیبش بیست هزار تومان بیشتر ندارد . می تواند برود خانه شان ولنجک سیصد هزار تومان در خانه دارد اما ساعت نه شب می رسد خانه ... می گوید اجازه بده از چند نفر بپرسم... تشکر می کنی

دوباره روی نام ها مکث می کنی

مادر کودک تماس می گیرد

دکتر می پرسد آمپول را تهیه کرده ای ؟ حال بچه خیلی بد است

سرت را می کوبانی به روی فرمان ماشین

ساعت حدود 6 بعد از ظهر است

یک دقیقه فقط می خواهی حرف بزنی ... از خودت متنفر می شوی

یاد گردن بندی می افتی که یادگار مادربزرگ است... به سمت خانه می روی ..خیابان ها غلغله اند ... سر کوچه ترمز می کنی

قوطی قهوه ای رنگ ات را باز می کنی . نگاهت روی مروارید های کوچک صامت می ماند. در مشتت می گیری ... روبروی طلا فروشی های کریم خان ماشین را گوشه ای رها می کنی . حتی یادت می رود در را قفل کنی ... گردن بند را روی پیشخوان طلا فروشی می گذاری

عتیقه است خانوم

می دانم ... یادگار خانوادگی است... پول می خواهم آقا ، بچه در بیمارستان تلف می شود اگر نجنبم ... گرو می گذارم پیش شما فردا پول می آورم پس اش می گیرم

لعنت به این مملکت که بیمارستان دارو ندارد و تو باید در این خیابان ها بچرخی و بچرخی

اضطراب را در چشمانت می خواند

دست می کند در گاو صندوق اش

اعتماد می کند به تو

به سمت داروخانه سیزده آبان می روی

اشک می ریزی... پاهایت جان ندارند ...چشمانت سیاهی می روند ... اما باید به اعصابت مسلط باشی. احساس می کنی از تنهایی در حال خفه شدن هستی

نیم ساعتی طول می کشد

آمپول را می گیری... نایاب است، می گوید سریع برسانی بیمارستان

تمام تن ا ت درد می کند

سر ت را بلند می کنی ، آینه اتاق بیمارستان صورتی خسته را نشان می دهد ، چشمانی سرخ

کودک از وضعیت بحرانی خارج شده است

این صدا در گوشت دنگ دنگ خوبی می کند

به آینه زل می زنی

2009-01-13T10:15:00.000-08:00

مسافر

شازده کوچولو را می گذارم روی میز. آرام نگاه اش می کنم . چشمان اش سرد اند. درست مثل دستان من . نگاه ام را می دزدم . سعی می کنم از آن صورت محو ، تنها آن دو چشم سرگردان را به خاطر بسپارم. نگاه می کنم به تلنبار کتاب ها و لباس ها ، به خانه ای که بوی سفر می دهد و مسافری که شاید هرگز باز نگردد. به روزهای رفته می اندیشم ، به خاطرات خاک خورده ، کودکی های آجر و تخته سیاه ، خنده های از ته دل و قایم موشک بازی در حیاط خانه های تو در تو ... به کودکی می اندیشم و زوزه موشک ، بستنی یخی و دفتر کاهی های دبستان و به دو چشمی که روبرویم مسافرند و می روند تا از این همه خاطره دل بکنند

هنوز دهانم بوی سلام می دهد که خداحافظ از حنجره خشکم ادا می شود

می گویم مواظب خودت باش . او هم می گوید تو هم مواظب خودت و احمدی نژاد باش

لبخندی تلخ می زنم

نگاه اش نمی کنم

او باید برود مثل دیگرانی که رفتند، مثل دوستانی که دیگر اتفاقی در خیابان های شهر نمی بینی شان

مثل همکلاسی هایی که دیگر نیستند

باید برود چون زندگی در جریان است و فرداهایی دیگر پیش رویش

اما من از سرزمینی که فرزندان اش را فراری می دهد متنفرم ... از خاکی که بوی کینه می دهد بیزارم . از نقشه ای که در آن جایی برای مادر و فرزند با هم نیست نفرت دارم... از خانه های سیمانی ، سنگی ، آجری ، نمای شیشه ، از تکیه های عزاداری ، ظرف های یک بار مصرف نذری ، از اسم خیابان های این شهر بدم می آید

از کافی شاپ های بطالت های هر روزه ، رستوران های رنگ و وارنگ ، بیل برد های کاپیتالیست اسلامی ، باغ های جماران و نیاوران حالم بهم می خورد

از خیابان فلسطین ، میدان انقلاب ، میدان آزادی ، از تقاطع مطهری و شریعتی ، از طالقانی و مفتح ، از ایستگاه مترو حرم مطهر ، از بلوار آیت الله کاشانی ، پاسداران ، مصلی امام ، خیابان هفده شهریور ، فتحی شقاقی ، خالد اسلامبولی ، یادگار امام ، بزرگراه بسیج ، نواب صفوی و بزرگراه صدر بیزارم

خوش بحالت که سی سالگی انقلاب را جشن نمی گیری

پله ها را بدون آنکه سر بالا بیاورم و دوباره نگاه اش کنم تند تند رج می زنم.. همسایه روبرو گوسفندی سر بریده برای طفلی که تازه متولد شده است ، جوی کوچه خون گرفته است و کفی سفید روی آن می رود تا انتهای درخت چناری که خشک شده ...به پنجره بسته خانه نگاه می کنم ، پشت شیشه هیچ کس خیابان را نگاه نمی کند. دست نگه می دارم برای پیکان تاکسی زهوار در رفته ای که تمام پیکرش می لرزد و می گویم

دربست لطفا

چشمانم بد جوری می سوزند

پی نوشت : این آسمان نمی خواهد ببارد ؟

پی نوشت : سفرت بخیر اما من و دوستی خدارا ، چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ، به شکوفه ها ، به باران برسان سلام مارا

2009-01-10T08:09:00.000-08:00

Children of Men

گاهي وقت ها فكر كردن به سرنوشت بشر و آنچه بر سر كودكان اين نسل خواهد آمد مدت ها ذهنم را درگير مي كند . اين حس درست وقتي به سراغم مي آيد كه مدتي از شهر دور هستم و در دل روستاهاي مخفي شده در دل كوه ها و گردنه ها بچه هايي را مي بينم كه درك شان از زندگي فرسنگ ها با كودكان پايتخت فاصله دارد. ديشب فيلم فرزندان بشر ساخته آلفانسو كورن رو با همين دغدغه عجيب غريب ديدم . فكر مي كنم هنوز به دنياي بدون كودك فكر مي كنم و زندگي كثيفي كه اگر كودكي نباشد دنيا را در بر خواهد گرفت

خلاصه داستان از اين قراره

در سال 2027 نسل بشر عقیم شده و مدت هجده سال است که هیچ کودکی بدنیا نیامده است. در این زمان در کشور انگلستان یک حکومت فاشیستی برقرار است که با مخالفین و شورشیان بشدت برخورد می کند. تئو فارون (لایو اوون) که تنها دوستش پیرمردی به اسم جاسپر (مایكل كین) است، بطور اتفاقی با جولین (جولین مور) که در گذشته با او رابطه داشته برخورد می کند . جولین رهبر ی-از گروه های ضد حکومتی است که بیست سال پیش از تئو باردار شده و نوزادی بدنیا آورده اما تئو ناخواسته باعث مرگ این کودک( ديلن( شده است. اکنون جولین از تئو می خواهد که به او کمک کند جان زنی به اسم کی (كلر هوپ اشایتی) را که بشکل معجزه آسایی حامله شده نجات دهد زیرا اگر او بتواند کودکش را بدنیا آورد شاید دانشمندان بتوانند مشکل نازایی انسانها را حل کنند. تئو ابتدا علاقه ای به اینکار ندارد اما در ادامه پس از کشته شدن جولین تصمیم می گیرد این كار را انجام بده

يك قسمت از اين فيلم جاسپر دوست تئو حرف هايي مي زنه كه وسط اون فكرهاي مربوط به آينده بشر و كودكان و ترس از فردا يك جور ديگه منو به اين فكر فرو برد كه ما تقريبا اينجا كه هستيم هيچكاره ايم

جاسپر به كي ، زن باردار مي گه

همه چيز شده مثل يه مبارزه افسانه اي مربوط به اين دنيا، بين اعتقادات و اتفاقات. تو مي گي نبايد اين كار رو مي كردم اما حالا كه كردم يك كام ديگه . خب تو اينورت اتفاقاته و اينورت اعتقادات .مثل جولين و تئو . اون دو همديگه رو تو يه تظاهرات بين ميليون ها معترض ديدن، خيلي اتفاقي .اما اونها بخاطر اعتقاداتشون اونجا بودن. پس در وهله اول اعتقادات .. اونها مي خواستن دنيا رو عوض كنن و اعتقاداتشون اونها رو كنار هم نگه داشت. اما اتفاقي ديلن به دنيا اومد.زيبا ، كوچولو و دوست داشتني …. اما در سال 2008 آنفلونزاي همه گير اومد و او اتفاقي ديگه نبود…..مي بيني اعتقادات تئو به اتفاقات باخت. اون يچه اي رو كه خيلي دوست داشت از دست داد …. پس چرا وقتي زندگي تصميمات خودشو مي گيره ناراحت بشيم؟

پي نوشت: امشب ماه در طول سال 2009 از هميشه بزرگ تره...گاهي ماه توي آسمون هست اما بدجوري قحطيه روشناييه

پي نوشت : خيلي وقت ها فقط بايد نگاه كرد...سكوت كرد و دست به هيچ كاري نزد تا مسير درست جلوي پامون قرار بگيره

پی نوشت: نفس بکش ، عمیق ، فراموش کن دردهای این سال های دربدری رو ، یک بار هم که شده توی هوای پاک برای خودت نفس بکش

2009-01-04T22:20:00.000-08:00

تولد تولد است حتی اگر در گورستانی باشد که با هزار میله و آهن مانع از ورودت می شوند. حتی می شود برای پیرزنی 74 ساله که در گور خفته و سال هاست منتظر کسی است که برایش چراغ بیاورد تولد گرفت

کنار سنگ گورش ایستاده ایم ... نگاه می کنم به صورت مردی که خطوط روی سنگ را می خواند و در چشمانش حرف های زیادی فرصت می خواهند که ادا شوند ... می روم تا آن روزهای مرگ فروغ .. کنار گور ایستاده ایم ... دستان مردی را گرفته ام که سال هاست می شناسمش .. حتی فروغ هم می گفت ما چقدر به هم می آییم... خنده ام می گیرد ... فروغ پیرزنی 74 ساله و من زنی بیست و هشت ساله هر دو هنوز منتظریم . دستان مرد را می گیرم و بوسه می زنم ... فروغ نگاه می کند و ما آرام از کنار او می رویم ... او هم می داند این روزهای ما سخت می گذرد ... اما ما هنوز منتظریم

2009-01-04T09:31:00.001-08:00

مصدقی دیگر رخت از جهان بربست
دیر است ، همیشه دیر می رسیم. همیشه دیر می رسیم و یادمان نمی ماند برای بار بعد غفلت نکنیم... نصرة الله خازنی ، رئیس دفتر دکتر مصدق ، مردی که بیست و هشت ماه با مصدق در سنگر مبارزه برای مام میهن همراه بود، پیری که در روزهای کودتا ، لحظه به لحظه و دقیقه به دقیقه با او بود ، کسی که وقتی نام مصدق می آمد اشک در چشمانش حلقه می زد ، وقتی از پرتاب سنگ به خانه او تعریف می کرد بغض راه گلویش را می گرفت ، کسی که تاریخ زنده ای بود که کمتر دیده شد درگذشت

پیرمرد سرشار بود از سخن هایی که باید به یادگار می ماند، انگار وظیفه خود می دانست برای هر کس که از آن روزهای سخت سوالی می کند با طمانینه سخن بگوید

او متولد ششکلان تبریز بود ، پدرش خازن دولت احمد شاهی مردی حکیم بود . نصرة الله در تبریز در کنار کسروی بسیار آموخت . وقتی هم که راهی تهران شد باز در خیابان 30 متری (کارگر امروزی) جایی که دفتر وکالت کسروی بود حضور می یافت . دغدغه اش ایران بود، هر گاه از آنچه برای این سرزمین انجام داده بود می گفت وجودش را شعفی وصف ناشدنی در بر می گرفت

پیرمرد شمرده سخن می گفت . گاهی در میان حرف هایش وقتی به تبریز می رسید جمله ای به آذری می گفت . افسوسی تلخ اما همیشه در وجودش بود . مام میهن را این روزها تنها می دید و ترس از فردای ایران آزارش می داد

دست نوشته های بسیار داشت ، کتاب هایش بخشی از تاریخ این سرزمین اند .به راستی شاگرد مصدق بود و صادقانه زیست و چون ورجاوند بزرگ ناباورانه زمین را ترک گفت

2008-12-31T06:21:00.000-08:00

ددنیایی که رم کرده است

وقتي روبروي آتشي داغ نشسته اي ، كودكان ات دور خانه مي دوند و از سر و كولت بالا مي روند، وقتي همسرت لباس تازه اش را مي پوشد و زل مي زند در آينه و تو بوسه اي مي زني بر شانه اش كه زيبا شده اي .. وقتي با دستان پر به خانه مي آيي ، براي دخترك ات هديه اي خريده اي و شمع ها را تك تك روشن مي كني ، وقتي از پشت پنجره به كوچه نگاه مي كني و دانه هاي برف را مي شماري و از صداي خنده بچه هايت بال در مي آوري ، وقتي به همسرت قول مي دهي تعطيلات راهي مصر شويد ، يا در سواحل مراكش باشيد، بد نيست تلويزيون خود را روشن كني... حتما خاورميانه را مي شناسي چون عكسي از اورشليم به ديوار خانه داري و دخترت عاشق شترسواري است. خاورميانه را حتما مي شناسي ، همان جا كه از عرب و ترك و فارس و پشتو و اردو و عبري و ارمني و... پر است. مردماني كه روزي به پسرت گفتي مثل تاريخ قديمي اند. تو حتما خاورميانه را مي شناسي ، ويار همسرت خرماي عراقي بود... حتما خاورميانه را مي شناسي چون نام دخترت را از نام يك الهه مصري گرفته اي

تلويزيون را روشن كن ، جايي در همين خاورميانه كودكاني به خاك و خون كشيده مي شوند..گناه را نمي دانم چه كسي مرتكب شده .. تو بگو حماس ، زن ات بگويد عرفات مرحوم ، ایران بگويد اسرائيل ، امريكا بگو يد حزب الله ،‌اسرائيل بگويد ايران ..من نمي دانم چه كسي جنايت كار است . نمي دانم و نمي خواهم بدانم چه كسي در اين ميانه با طعم خون داغ دختركي پنج شش ساله مست مي كند . نمي دانم چه كسي به موسيقي هوار شدن آوار ها بر سر كودكان معتاد است اما مي دانم خيلي ها خواب هاي رنگي مي بينند و عين خيالشان نيست كه كسي بي گناه جان مي دهد. خيلي ها خواب شان برده است و نمي دانند در‌آن ينگه دنيا بوي خون مي آيد، هیچ کس یادش نمی آید که سال نو می شود، تو دخترت را در آغوش مي گيري و بي خيال تلويزيون را خاموش مي كنی، تو از صدای شیون زنان و گریه بچه ها کلافه می شوی ، تو از دیدن خون بر پیکر دختری در حال جان دادن چندش ات می شد. تلویزیون را باید خاموش کنی ...به تو ربطی ندارد در این ور دنیا چه اتفاقی می افتد .يك موسيقي آرام مي گذاري ...قرار است سال نو شود و تو برنامه هاي زيادي براي كودكانت داري،

سال نو مبارك آقاي محترم

سال نو مبارك

پی نوشت : جو گیر نشده ام ... فقط به این فکر می کنم که جایی صدای شیون کودکانی باید خواب مان را برهم بزند

پی نوشت : کیارش یشایایی را بخوانید

پی نوشت: خالی شدن از هر بود و نبود

2008-12-29T13:15:00.000-08:00

وقتی بر مزار بزرگان می نگرم هر گونه حسادتی در وجودم می میرد

وقتی نوشته سنگ گور زیبا رویان را می خوانم هر خواهش و میل نا متعادلی در وجودم می افسرد

وقتی بر مزاری با درد و پریشانی والدین روبرو می شوم قلبم از فرط دلسوزی می گدازد

هنگامی که مقابر والدین رامی بینم بر بیهودگی غم خوردن برای کسانی که باید به زودی از پی شان روان شویم پی می برم

«Joseph Addison»

پی نوشت : تصویر بالا روز به خاک سپاری فروغ فرخزاد در گورستان ظهیرالدوله تهران

پی نوشت : درد جاودانگی ، مرگ ، زندگی ، عشق ، حسرت، تنهایی ، تو

2008-12-27T05:15:00.000-08:00

الیزابت بیشاپ شاعر امریکایی، یکی از سرشناس ترین شاعران قرن بیستم در امریکاست . چندی پیش شعری از او در سایت" آتی بان" خواندم که مدت ها آن را با خود زمزمه می کردم ... عنوان شعر " یک هنر " بود .هر چند من دوست داشتم آن را " از دست رفته " بنامم.حرف های او درد انسانی است که در جهانی به وسعت خویش و به به وسعت عالم دست و پا می زند و ترس از دست دادن او را وا می دارد که به این باور ایمان بیاورد که

باید از دست داد و نترسید

يک هنر

ورزيده شدن در هنر "گم کردن" آنچنان دشوار نيست

بسیارچیزها برای گم کردن آفریده شده‌اند

چنانکه از دست دادن‌شان هیچ مصیبتی نیست

هر روزچیزی را از دست بده ؛
و آشفتگی حاصل از آن‌را پذیرا باش
مثل دستپاچگی، هنگام گم کردن کلیدهای خانه

یا حسرت آن ساعتی که بيهوده از دست رفت

ورزيدگی در هنر "گم کردن" آنچنان هم که می‌گویند سخت نیست
پس تمرین به گم کردن چیزهای بزرگ‌تر کن ؛
بیشتر از دست بده؛
زودتر از دست بده؛
اماکن؛ اسم‌ها ؛ و آن جايگاه که به آن قصد سفر داشتی؛
هیچ کدام اینها مصیبت بزرگی، بار نخواهد آورد

من ساعت مچی مادرم را گم کردم ؛و هم زمان را

بنگر آخرین یا شاید یکی مانده به آخر، از سه خانه‌ای که عاشقانه ساختم، بر باد رفت

باز می‌گویم، مهارت در هنر "از دست دادن" آنچنان سخت نیست

من دو شهر را گم کردم

دو شهر بسیار خاطره انگیز و دوست داشتنی را

و بیش از آن
قلمروهایی که در تصرف روحم بودند

من صاحب دو رودخانه بودم
و یک قاره
دلم برای شان بسیار تنگ می‌شود

ولی از دست دادن‌شان هنوز چندان مصیبتی نیست
حتی از دست دادن تو ؛
آن صدای شادی بخش

آن ژست

باید دروغ نمی‌گفتم

دیگر ثابت شده است

ورزيده شدن در هنر "گم کردن" آنچنان سخت نیست

به گونه‌ای که به نظر می‌رسد

گر چه، به شکلی که به نظر می‌رسد‌
مصيبتی است

ــ اين را بنويس

2008-12-19T06:51:00.000-08:00

بیست و هشت سال پیش بود که

پیچ می خورم . دستانم را بر شیار های نرم تن اش می کشم. سرم را فرو می برم میان دستان ام و چشم هایم را برای بار هزارم می بندم. پاهایم را جمع می کنم درون شکمم . و خودم را سخت می چسبانم به او

پاهایم تیر می کشند. دستان اش چون چنگکی قلاب می شود دور مچ پایم . درد همه وجودم را می گیرد. صدای هیاهو می آید اما هیچ کس با من حرفی نمی زند. جهان دور سرم می چرخد. جیغی بنفش می کشد و تمام درد زمین در پیکرش جمع می شود. نوری زرد چشمانم را می سوزاند و اولین بار صدای گریه خودم را می شنوم .. صدایی تیز و ترسناک که هیچ کس جدی اش نمی گیرد.و همه به دنبال کار خود هستند

مرا چون آونگی آویزان در آغوش می گیرد . و به مردی که بعدها او را بابا خطاب می کنم می گوید

مبارک باشد ، دختر است... حالا اسم اش را چه می خواهید بگذارید؟

سرم را می چرخانم و به مردی که به من زل زده و من او را متهم می پندارم نگاه می کنم و باز صدای گریه ام به هوا می رود

من متولد می شوم . این حرفی است که در باره آمدن ام می گویند

حس می کنم همه منتظرند تا عکس العمل من را نسبت به خود ببینند. همه نگاه ها به سوی من است و از این بابت خیلی راضی به نظر می آیم ... مادرم اما خیلی خسته است و این خستگی تا امروز در چشمانش مانده است

بیست و هشت سال پیش، ساعت شش بعدازظهر روز شنبه ای سرد که آخر پاییز بود و رسم بر این بود که هر کس جوجه هایش را بشمارد متولد شدم

از همان شنبه سرد آخر پاییز تا همین شنبه بیست و هشت سالگی راه کمی نیامده ام اما هنوز در همان صدای تیک تاک ساعت دیواری بیمارستان دنبال دختری می گردم که یک دنیا حرف برای زدن داشت و تنها اشک می ریخت و آدم های زیادی بالای سرش چیزی می گفتند و در مورد اینکه شبیه به بابا است یا مامان بحث می کردند

بیست و هشت سال پیش فهمیدم تبعیدی ام...از همان اشک های سرد بیمارستان ترس از گم شدن در تمام وجودم پیچید. ماندن و زندگی کردن ، نفس کشیدن و نگاه کردن به من یاد داد باید بمانم ، که قرار است سال هایی که هیچ کس تعدادش را نمی داند زنده باشم و زندگی کنم . بیست و هشت سال پیش بود که

با خودم قول دادم زبونی نکشم و چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد

بیست و هشت سال پیش بود و من هنوز به این فکر می کنم که چقدر راه نرفته پیش رو دارم

******

و اولین هدیه ای که برای این بیست و هشت سالگی گرفتم از طرف دوستم پوپه بود که کیلومترها از من فاصله دارد . برایم نوشته بود

آدم های گم گشته والا تر از آن هایی هستند که در زندگی هرگز گم نشده اند

و باز قصه گمگشتگی و سرگردانی

2008-12-12T10:01:00.001-08:00

از روزهای رفته

هنوز از آن روزها چیزی نگذشته است که من کوله ام را به دوش انداختم و راهی بازار شدم . بازار تهران مثل همیشه شلوغ بود و صدای چرخ های گاری های حمال ها در فضای مسقف آن ، روزمره گی طاقت فرسایی را در ذهن تکرار می کرد. فریاد دست فروش ها و صدای بالا کشیدن کرکره مغازه هایی که در هر کدام شان جنسی و شیئی فروخته می شد، آبی که شاگرد مغازه ها با آن جلوی در را تر و تازه می کردند و کوچه پس کوچه های تو در تو که تو را تا بازار فرش فروش ها می رساند همگی روزهایی بود که هرگز فراموش نمی کنم. آخرین پیچ را که می رفتم وارد کوچه وزیر می شدم. درست پشت سرای وزیر ، سرای فرش فروش ها . آنجا خانه ای قدیمی بود که در آن رفوگری ماهر، فرش رفو می کرد. صبح ها که زنگ خانه را می زدم صدای لخ لخ دمپایی هایش روی زمین مطمئنم می کرد که خانه است

از ابتدایی ترین کارهای رفو شروع کردم. دوگره زدن به ریشه فرش های قدیمی دست هایم را با نخ و پشم و گره و تار و پود آشنا کرد. صدای ضربه های درفش بر تونه های قالی ترسی که هر روز با کم رنگ شدن نور خورشید در من قد می کشید را در من چون موسیقای غریبی می نواخت و زخم روی انگشتانم مرا تا دختران سیاه چادرها و اتاق های نمور کارگاه می برد. خالی می شدم از تنهایی در حاشیه اتاقی که وقتی نور خورشید روی قالی هایش می افتاد دوست داشتنی تر می شد. و جابر ، رفوگر این خانه قدیمی در سکوت حاکم بر اتاق از این می گفت که تا پنجم دبستان بیشتر درس نخوانده است ، که کار می کرده ، که همیشه عاشق کتاب بوده ، که همیشه می خواسته بخواند و بداند اما نشده . در او هنوز چیزی شبیه امید زنده بود. خانواده برای او مرکز دنیا بود. کودکانش برای او شعاع های این دایره وسیع . دور از خانواده گره بر پشم می زد تا دخترک 12 ساله اش روزی برای خودش کسی شود و شرمندگی که او این همه سال به زعم خودش به همراه داشت او جبران کند. گاه فکر می کردم آیا دختر جابر اگر روزی برای خودش کسی شود بر دست های پدر بوسه خواهد زد ؟ نمی دانم

جابر پر از سوال بود... پر از خواستن برای دانستن . فلسفه زندگی او ساده اما عمیق بود... پیچیدگی نداشت ، خدای جابر واجب الوجود نبود.دنیا برای او محل گذر بود نه بن بستی خالی و تلخ . بهشت و جهنم برای او وجود داشت. صدای اذان که می آمد غیبش می زد و اخلاق برای او باید ها و نبایدهایی بود که با احساسی انسانی به آن لطافت می بخشید

هرگز نخواستم با جواب هایم تردیدی در باور جابر زنده کنم . من به آنهمه یقین جابر حسادت می کردم ، من به آن همه آرامش که در وجودش موج می زد رشک می بردم . وقتی نمی توانستم کار کنم و درد جاودانگی به جانم می افتاد و اضطراب یقه ام را می گرفت، جابر می گفت پریشانی ؟ فکرت را رها کن و به خدا اعتماد داشته باش او بنده اش را تنها نمی گذارد. نمی دانم چرا وقتی او این جمله را می گفت من حس می کردم به چیزی اعتماد می کنم که از من خیلی دور است، اما باید به آن اعتماد کنم

جابر هر روز تا دیروقت کار می کرد که زودتر برگردد اردبیل پیش زن و بچه هایش . شوقی که در دستانش جمع می شد این را بدون هیچ کلامی می گفت و من می دیدم که هر چه به روز موعود نزدیک می شود بشاش تر می شود

جابر رفت. کار هم تعطیل شد . من هم راهی پرونده های خاک خورده ام شدم ، راهی کارهای روزنامه نگاری و مصاحبه از این بزرگ و آن بزرگ. دیدار این فرهیخته و آن فرهیخته. پرسیدن و قانع نشدن ، خواندن و خالی بودن . نوشتن و حرفی برای گفتن نداشتن . و فکر کردن به همان درد لامصب جاودانگی که مثل خوره سال هاست به جانم افتاده

قالی ها اما هنوز پا می خورند و قیمتی تر می شوند

2008-12-08T21:39:00.000-08:00

برخیز ابراهیم

برخیز ابراهیم . برخیز ... تمام این روزها را داغی بیابان تفتیده ام کرده .پاهایم را رمق رنجی دیگر نیست. برخیز ابراهیم ...این تنهایی خاموش که در چشم هایم موج می زند را ببین .به کودکی که از پستان خشک ام زندگی را سیراب می کرد نگاه کن ...او خاطره دربدری است ، خاطره تنهایی در خالی دنیایی که جایی برای هاجر ندارد. برخیز ابراهیم . به صورت خسته ام نگاه کن که خطی از شن و اشک سرمه چشمانش شده ..نگاه کن به زنی که خنده را به لبهایت بخشید . نگاه کن به صورت زنی که برای آنکه با تو بماند راهی بیابان شدو زیر سایه سنگ های کعبه ای که می ساختی به نشانه از عشق بیتوته می کرد. نگاه کن به خالی نگاه ام که مدت هاست دیگر به آنها خیره نگاه نکردی . مگر نمی گفتی این چشم ها حجر الاسود توست ؟ مگر نمی گفتی زمزم یادگار من و اسماعیل تو، ودیعه است برای تمام تشنگانی که راه گم کرده اند؟ ابراهیم ...دوباره گم شده ام ، دوباره در این روزهای سرگردانی وقتی به اسماعیل نگاه می کنم گم می شوم ، شن می پاشد به صورت تبدارم ، هروله می کنم ، سیاهی دامانم کشان کشان روی احساسم خط می کشد . بغض می کنم . فریاد می زنم ابراهیم ، نیستی ابراهیم . نیستی کعبه من

رو به کدامین قبله نشسته ای تا سر ببری اسماعیل مرا ؟ رو به کدامین خاطره باز مرا تنها می خواهی ؟ که باز مرا دربدر می کنی ؟ روزگاری دربدر بیابان با اسماعیل ، دوباره دربدر بیابان با سر بریده اسماعیل ؟ ابراهیم برخیز . این خنجر را به من بده . این خنجر سهم من است نه سهم تو و نه سهم اسماعیل ات ، ...سهم من است ، زنی که زیر هرم آفتاب نام ات را فریاد زد و هنوز صدای فریادش در گوش خورشید مانده است

خنجر را به دستان من بسپار ابراهیم

بگذار اسماعیل بماند ، خاطره دوست داشتن ات

مرا قربانی کن ابراهیم

خنجر را بگذار روی گلویی که نام ات را فریاد زد تا ابراهیم ابراهیم بماند همیشه تاریخ

پی نوشت: کتاب " فرزند پنجم " اثر دوریس لسینگ " را از دست ندهید .. داستان آدم هایی است که دنبال سعادت می گردند...زنان و مردان عاشقی که فکر می کنند سعادت.... به خواندنش می ارزد

2008-12-06T04:20:00.000-08:00

شانزده آذر نرسیده به انقلاب پیاده می شوم

کرایه را می دهم و به تابلوی خیابان 16 آذر نگاه می کنم . موتورسوارها در هم می لولند.خیابان انقلاب مثل همیشه شلوغ است و بوی دود می دهد. تبلیغ فلان و بهمان دانشگاه جدید التاسیس کف خیابان ریخته است. دستم را می کنم در جیب پالتو و سربالایی خیابان 16 آذر را بالا می روم . حالا دیگر هیچ کدام از خاطره های پنجاه و پنج سال قبل در ذهن این خیابان مرور نمی شود. دست فروش ها پیاده رو را پر کرده اند و هیچ صورت آشنایی را نمی شود دید که به سمت درهای آهنی دانشگاه تهران می رود

روزهای رفته جلوی چشمم رژه می روند ... 16 آذر های 78 تا 82 ...15 آذر 1385، 16 آذری که زندان ها دانشگاه شده بود، روزهای رفته آزارم می دهند

حالا چند نفر از بچه های جدید الورود دانشگاه تهران در تقویم هایشان منتظر آمدن 16 آذرند ؟

همه چیز عوض شده است

حتی فکر کردن هایمان

حتی خواستن هایمان

حتی نخواستن هایمان

حتی فریاد زدن هایمان

وحتی تقویم هایمان

شانزده آذر پیاده می شوم آقا چقدر تقدیم کنم ؟

2008-12-02T09:58:00.000-08:00

از آسمان

خم می شوند ابرها
تا زمین را در آغوش بگیرند
در وهم آلود راه هایی که به کوه ها ختم می شوند

و خاکی که از باران سیراب می شود

و جای پاهایی حک شده روی گل آلود زمین

....
صدای گله چوپان می آید
صدای محوی که در مه آلودفضا ، سرگردان میان زمین و آسمان گم می شود

شبیه خواب هایی که در آن

زمین به آسمان می رسد
و ما نمی دانیم پا روی زمین می گذاریم یا روی آسمان

دوازده آذر 87

2008-11-25T09:26:00.000-08:00

چند سال پیش بود که یک هواپیمای ایرانی در هوا دزدیده شد و سر از ارض موعود در آورد ...این هواپیما قرار بود راهی جزیره کیش یا اگر اشتباه نکنم بندر عباس شود اما دست قضا بر این بود که مسافرین این هواپیما از مسیری غیر از کربلا به قدس برسند... امروز هم بنده در حالیکه صد در صد مطمئن بودم راهی جاده دماوند هستم و قرار است ساعتی خالی از شهر و شلوغی آن تفرجی کنم خودم را در کوچه پس کوچه های خیابان دولت یافتم ...هنوز هم باورم نمی شد که می توانم بجای دماوند در خیابان دولت باشم..مطمئن بودم که به دماوند می روم و از صبح قرارمان بر رفتن به دماوند بود اما خیابان دولت جایی بود که ماشین ما توقف کرد ومن حتی قادر نبودم یک گام دیگر به سمت دماوند بردارم

زندگی در این دنیا ، در راههایی که پیش روی ماست گاهی شبیه این دو ماجراست... در اوج برنامه ریزی و تصمیم گرفتن و در حالیکه مطمئنیم راهی که می رویم آخرش است سر از جایی دیگر در می آوریم، در حالیکه مطمئنیم روبریمان بن بست است در خانه ای به رویمان باز می شود که افق پنجره هایش با همه آسمان ها یکی است .. در حالیکه سر به کوه و بیابان می گذاریم ، دولت پناه مان می شود ، در حالیکه از همه جا بریده ایم و خستگی در تمام وجودمان جا خوش کرده به مقصد می رسیم

فقط گاهی باید خود را رها کرد و به هیچ بایدی دل نبست

حالا شاید هفته دیگر به دماوند بروم، نمی دانم

2008-11-22T20:18:00.000-08:00

باز هم درهای جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان پلمب شد

جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان

خیابان زمزم - خیابان طاهری - خیابان متین -پلاک 40 ...در حاشیه خط آهن

اینجا یک پارکنیگ قدیمی است ، با چند اتاق کوچک که در حاشیه آن قرار دارد. دیوارهای سیمانی آن را بچه ها نقاشی کشیده اند. در آهنی رنگ و رو رفته ای دارد که همیشه چند تایی پسر بچه از آن آویزان اند

وقتی صبح های زود می روید و نان و شیر برای کودکان دلبندتان می خرید، وقتی کیف مدرسه اش را پر می کنید از خوراکی ، وقتی عصر پشت چراغ قرمز دعا می کنید زودتر برسید تا بچه تان زیاد در سرما نماند شیشه ماشین را حتما بالا می کشید وقتی پسر بچه ای هشت - نه ساله التماس می کند از او سیم ظرف شویی بخرید و دل تان قطعا نمی خواهد به صورت سیاه و لباس های رنگ و رو رفته و پاره او نگاه کنید... کودک شما در مدرسه منتظر شماست

وقتی شب به دخترتان قول می دهید او را به فست فود ببرید ، شال گردن و کلاهی که تازه برای او خریده اید را تن اش می کنید ، بوسه ای بر گونه هایش می زنید و راهی می شوید جلوی در فست فود شلوغ خیابان های منتهی به کوههای شمال تهران قطعا پسر بچه و دختر بچه ای را می بینید که لباس شان پاره است ، دستان شان سیاه است و به جای دستکش در دستان شان فال حافظ دارند. شما دست دخترتان را می گیرد و قدم هایتان را تند تر می کنید تا این بچه ها را نبینید. سفارش که می دهید ، سیر سیر که از جای تان بلند می شوید باز جلوی در دستی جلو می آید ولی شما باید بروید

این کودکان که مثل سایه نادیده گرفته می شوند، کودکان کار و خیابان ، کودکانی هستند که صدای فریاد و شعار رئیس جمهور مهرورز و باقی مسئولین که جز به حجت شرعی کاری نمی کنند و صندوق آهنی خانه شان می تواند یک بانک تمام عیار باشد برای حمایت از آنها صور اسرافیلی می شود که هیچ گوشی را یارای نشنیدن آن نیست . با این حال آنها بدور از هر امکاناتی کار می کنند و ما آنها را نادیده می گیریم

جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان تشکلی غیر دولتی است که در کنار دیگر فعالیت هایش مسئولیت آموزش این کودکان که اغلب افغانی اند و به دلیلی مهاجر بودن از حق تحصیل محروم اند را به عهده دارد. مردان و زنان کوچکی که یک خانواده را اداره می کنند هر روز قبل از شروع کار راهی جمعیت می شوند تا یاد بگیرند اعداد بزرگ تر از فروش یک جوراب را جمع بزنند ، یاد بگیرند خطوط روزنامه هایی که هر روز سر چهار راه می فروشند را بخوانند و اگر شد نامه بنویسند

پلیس امنیت دیروز درب های این جمعیت را پلمب کرد تا کودکان افغانی دیگر درس نخوانند که طبق قانون آنها از آموزش در ایران محروم اند .اختلاط کلاس ها یکی از دلایل تعطیلی جمعیت ذکر شد، اینکه چرا زکیه کنار بشیر می نشیند ، حسن کنار شیبا ، میلاد کنار بنفشه !!!...حالا این کودکان در پارک کنار مدرسه ،کلاس هایشان را تشکیل می دهند، کک هیچ کس هم نمی گزد. رئیس جمهور باز از عدالت خواهی و کمک به فقرا در هر کوی و برزن سخن خواهد راند ، تریبون ها آماده می شوند و دروغ ها یکی پس از دیگری در تاریخ ثبت می شوند. شمااز سر کار بر می گردید و یک روزنامه از بشیر سر چهار راه می خرید . پسر تان سرگرم بازی است و شما نمی دانید حداقل 100 کودک دیروز از حق خواندن و نوشتن محروم شده اند

سیگاری دود می کنید و با کانال های تلویزیون بازی می کنید

احمدی نژاد در مراسم تودیع علی کردان خدمت گزاری به مردم را وظیفه همه مسئولین دانست

پی نوشت : شیوا را بخوانید ...تعطیل شد ..خلاص

پی نوشت: من فراموش می کنم پس من هستم

2008-11-18T21:56:00.000-08:00

این عکس روز گذشته در یکی از خیابانهای اصلی شهر اراک گرفته شده.امامزاده ای سیار.ضریح امامزاده ای که به داخل خیابانها آمده تا مردمی هم که وقت رفتن به امامزاده را ندارند "حاجاتشان برآورده شود."و افرادی که دوان دوان به سوی ضریح می آمدند و دستی بر آن می کشیدند و پولی داخل آن می ریختند. مردی هم که گویا رابط میان مردم و امامزاده بود با میکروفونی به دست مردم را به سوی امامزاده فرا می خوانده ..دیگری هم پارچه سبز به مردم می داده تا دخیل به ضریح امامزاده سیار ببندند...امامزاده هزاره سوم

......

حرفی ندارم ...فقط فکر می کنم سرعت سقوط خیلی بالا رفته و ما دلشوره این داریم که دوره بعد احمدی نژاد رئیس جمهور می شود یا نه ؟ خاتمی می آید یا نه ... خرافات مثل ماری سمی دور گلوی خلق پیچیده است ... ماری سمی که روز بروز رشد می کند
بعد از حمله مغولان به ایران و بروز فقر و ناامنی و کشتار مردم به خرافات ، صوفی گری ، انتظار های طولانی و.. پناه بردند .... نتیجه آمدن صفویانی شد که بذر باورهای سیاه شان هنوز در این سرزمین زنده است.... صفویانی که اشک ریختن ، روضه خواندن ، علم و کتل به دست گرفتن و مرده پرستی را به ایران آوردند... خانه از پای بست ویران است و ما نگرانیم .... نگرانیم که فردا چه می شود

فکر می کنم باید این جامعه را رها کرد .... بعضی مرض ها اصلاح پذیر نیستند .. اگر هم بخواهیم درستش کنیم درد از جایی دیگر بیرون می زند ... مثل خاتمی که آمد که بسازد و غده ای زنده و جوان چون احمدی نژاد در سر ایران زمین کشف شد

2008-11-14T21:58:00.000-08:00

پاییز نوشته های 87

(1)

مرا خلاصه کن در قطره ای

که از روی برگ زرد درختی

صبحگاه روزی پاییزی

گنجشکی تشنه را سیراب می کند

و خاطره بال های خاکستری اش را تبریزی های باغ فراموش نمی کنند

مرا خلاصه کن در قطره ای

وهمین

(2)

دستانم را روی سایه نگاه ات می کشم

دستانم بوی آتش می گیرد

مدت هاست در تاریکی راه می روم

و سنگ های جاده

نام ات را

زیر پایم هجی می کنند

(3)

کلون در را هیچ عابری نزد

کلاغ ها آسمان خانه را پر کرده بودند

پولک های لباس عروس

برچیده می شد

تا کفن اش را کلاغ ها بدوزند

(4)

خوابم نمی برد

موهایم بوی دود می دهند

بوی کندر سوخته

بوی دستان مردی که

پشت پنجره من

خوابش برده بود

2008-10-29T07:17:00.000-07:00

باران می آید

من خوابم می آید ، تو مرا نگاه می کنی . از دستانم خاکستری سرد فرو می ریزد. رویاهایم خام اند و بغضی نمانده میان اینهمه ماندن و رفتن تا گریه شود.حالا میان باربرها و حمال های بازار ، میان صورت های خسته و پیر مردم ، میان خطوط نژاد تو ، میان دست های پینه بسته مادر لیلی، میان کودکانی که هیچ آغوشی ندارند ، این منم ، حجمی خالی که تنها راه می رود؛حجمی خالی که در تکرر روزها دچار تقیدی خیالی شده و از تصویر خام شهر برای خود رویا می بافد

باران می آید ، کنارم نشسته ای ، از من می خواهی تا فراموش نکنم و من یاد درخت اناری می افتم که هر وقت به بار می نشست مادر می گفت خبری در راه است و کسی خواهد آمد

باران می آید، کاهگل ها طعم کودکی می دهند ، طعم سه چرخه های رنگی ، طعم خاله بازی هایی که آخرش هر دختری مادر می شد و هر پسری پدر و عروسک ها کودکان این قصه که همیشه بر سر بوسیدن شان دعوا بود، باران می زند و من پشت پنجره تا سال ها آمدن ام گم می شوم ، تا بستنی یخی ، پفک نمکی ، تا بچه های مدرسه آلپ ، مدرسه موش ها، و من زل می زنم به دستان تو که چقدر خالی اند و سرد و چقدر فاصله است بین انگشتان ما

من خوابم می آید ، دلم می خواهد چند سالی بخوابم ، دلم می خواهد چشمانم را که بستم دیگر هیچ وقت بوی تو را گم نکنم ، دلم می خواهد بوی داغ نان ، چای شیرین ، صدای دنگ دنگ قاشق چایخوری به دیواره های استکان های کمر باریک طرح ناصر الدین شاهی ،بوی نعناع ، بوی سیب ، بوی تو ، بوی دستان تو همیشه در ریه هایم جاری باشد و من خواب ببینم که باران می آید و من زیر باران می رقصم و یک مشت دانه های انار شاباش می گیریم

2008-10-27T07:00:00.000-07:00

کسالت از زندگی باعث میشود انسان به هویت خود بیاندیشد . - کامو

پی نوشت : این روزها خیلی زود می گذرن و من مدام به این فکر می کنم که فردا را چگونه می خواهم

پی نوشت: یک آدم عامی رو تازگی ها می شناسم که خیلی بی دغدغه روزشو شب می کنه، نه ترس از حمله آمریکا داره ، نه دلهره دلارهاشو داره ، نه از ممیزی کتاب ناراحته. اون فقط پشت دار قالی می شینه و با صدای تارهای قالی آواز می خونه . اون نمی دونه موسیقی چیه، نمی تونه بنویسه .از شعر چیزی سرش نمی شه، دنبال این نیست که معروف بشه و اسمش همه جا باشه. اون قرص اعصاب نمی خوره ، بلند پروازی نداره ، جاه طلب نیست .. اون خیلی آروم روزشو شب می کنه و به معنای واقعی کلمه یک آدم عامیه ولی من خیلی بهش حسودی می کنم . اون وقتی می گم آدم گاهی تو سرزمین خودش هم غریبه است با تعجب می گه آخه چرا ؟ اینهمه آدم فارسی حرف می زنن اینجا

2008-10-23T10:04:00.000-07:00

هم کلاسی های عشا می پرسند مگر سرعت غیر مجاز در ایران زندان سیاسی دارد؟

وقتی از کالیفرنیا می آیی تا اینجا ببینی زنان هم خون ات چگونه صبح را به شب می رسانند خودت نیز یکی می شوی که این بار معنی بند ، زندان و اسارت را با پوست و استخوانت لمس می کنی و این یعنی کلاس عملی. شاید اینگونه بیشتر بتوانی بنویسی ، ببینی و عکس بگیری

عشا مومنی عکاس و دانشجوی دانشگاه نورتریج کالیفرنیا برای کار روی پایان نامه اش و با موضوع کمپین یک میلیون امضا به ایران آمد تا اینکه در بزرگراه مدرس توسط پلیس نامحسوس بطرز عجیبی و به اتهام سبقت غیر مجاز دستگیر می شود اما به بند 209 اوین روانه می شود تا توضیح دهد که از دستورات نظام جمهوری اسلامی سبقت غیر مجاز گرفته است

نمی دونم آرزو کنم که عشا زوتر آزاد بشه یا نه چون فکر می کنم این قصه ایست که هر روز از سر خوانده می شود و ما بازیگران آنیم ..روزی دل آرا ، روزی جلوه ، روزی عشا ، روزی همه زنانی که نمی خواهند این قصه صد باره را دوباره بشنوند

پی نوشت: بازداشت مومنی ناقض قوانین داخلی و معاهدات جهانی ایران است

2008-10-17T03:25:00.000-07:00

انسان مدرن

انسان مدرن به جای دعای سحرگاهی انسان ِسنتی، روزنامه‌ی صبح را می‌خواند.گئورگ ویلهلم فردریش هگل- فیلسوف آلمانی

(1)

...

سی دی موسیقی را می گذارد . وصل می شود به اینتر نت .نگاهش روی آخرین خبر یاهو درجا می زند. رقابت انتخاباتی امریکا روزهای حساسی را طی می کند . یک قلپ از شیر قهوه را سر می کشد و لیوان را نصفه روی میز رها می کند. دفتر کارهای روزانه اش را باز می کند و دنبال روز شنبه می گردد. بند کفش های " آل استار" اش را تند گره می زند ، پی کلید در خانه چند دقیقه ای معطل می شود و عاقبت آن را کنار کنترل تلویزیون پیدا می کند... در را شترق می بندد و پله ها را یکی - دو تا رج می زند

خاطره خانه برای او تنها شب هاست که خسته به آن پناه می آورد و صبح ها که در عجله و آشفتگی رهایش می کند

خانه خالی می ماند

(2)

سلام عزیزم ، صبح بخیر... این اس ام اس را می زند و منتظر است از آن سو خبری مخابره شود. مادرش می گفت وقتی تلفن آمد پدرش خیلی علاقه نداشت این وسیله به خانه شان بیاید می گفت پای مردم را از خانه می برد. خانه که مهمان نداشته باشد بی برکت می شود...بعد ها همه تلفن خریدند و پدر بزرگ هم بالاجبار یکی خرید ... می گفت دیگر اشرف سادات بجای آنکه برای درد و دل کردن به خانه مان بیاید هر دو روز یک بار زنگ می زد به خانوم جان. کم کم دیگر کسی نبود موهای طلایی مادر را ببافد و آب نبات چوبی برایش بیاورد. کم کم مهمان ها دیر به دیر می آمدند

حالا حتی جای صدا را هم کلمات بی روح گرفته اند که تنها حک می شوند روی صفحه یک قوطی کوچک

(3)

ماشین را روشن می کند . صدای ضبط را بلند می کند و از پارکینگ می زند بیرون .آدم ها تند تند می دوند. راننده ها چون جانیانی از قفس رها شده به جلو گاز می دهند. یک پژو قرمز می پیچد جلوی ماشین اش . سرش را از شیشه بیرون می کند و داد می کشد " مرتیکه عوضی چه غلطی می کنی ؟" راننده پژو هم ساکت نمی ماند و چهار پنج تا فحش ناموسی نثارش می کند ... چیزی درونش هری می ریزد پایین . ماشین را می زند کنار تا روزنامه بخرد...جلوی دکه روزنامه فروشی جمعیت تیتر های برجسته روزنامه را نگاه می کنند. چشم ها اما خواب آلوده و پف کرده است . هیچ کس هم حرفی نمی زند. همه غریبه هایی دو پا هستند که در میان دود و ماشین و سرعت گم می شوند..همه شهروندانی متمدن اند که منتظر خبر قریب الوقوع اند اما هیچ کس وردی نمی خواندو هیچ زمزمه ای به گوش نمی رسد

(4)

نمی داند کجا می رود. هنوز جواب اس ام اس را نگرفته است.پنجره را باز می کند تا باد به صورتش بخورد. به قسط هایش فکر می کند . به بدهی هایش ، به اشک های شب قبل که در تنهایی خانه ریخته شد و به شعر های ناتمام روی میز . به نامه های نوشته نشده فکر کرد . به متن های ترجمه نشده

به این فکر کرد که امروز چطور خواهد گذشت

(5)

دلش گرفته است، روبروی او نشسته است تا کمی نگاهش کند ، کمی او را بشنود... زل می زند به چشم های سیاه اش . فنجان قهوه هنوز داغ است . رویش را به طرف باغچه بر می گرداند ...به کاج سربه فلک کشیده نگاه می کند. گارسون میان میزها راه می رود. رویش را بر می گرداند به سمت او ... دلش می خواهد قهوه زودتر سرد شود تا او یک قلپ قهوه بنوشد تا روزش شاید شروع شود ...هنوز چند صفحه ای از خواندن روزنامه اش اما مانده است و فرصتی نیست برای حرف های تلنبار شده

(6)

حساب گارسون را روی میز می گذارد ، و راهی خیابان هایی می شود که حالا پرشده از ماشین های رنگارنگ، کار زیاد است..زندگی در جریان و کسی نمی خواهد حرف زیادی بشنود

به روبرو زل می زند و به ماشین هایی که در سرعت اتوبان از هم سبقت می گیرند

فرصتی اما نمانده برای حرف های این دل لامصب

پی نوشت : به درخواست میرای عزیز این مطلب را نوشتم

We are just a moment in time

A blink of an eye

A dream for the blind

Visions from a dying brain

I hope you don't understand

2008-10-13T01:33:00.000-07:00

ساعت 3 جاده تهران - اصفهان

اتوبوس جلوی یک رستوران میان راهی نگه می دارد. مردم مثل آوارگانی سرگردان به سمت درهای رستوران می دوند. جوان ها کنار دیوار ایستاده اند و سیگار دود می کنند. کوله ام سنگین است و چشمانم از اشک های دیشب می سوزد. حاشیه جاده راه می روم . از دیدن ماشین هایی که با سرعت ردی محو روی آسفالت های داغ جاده می کشند ذوق می کنم . جلو تر صفه هایی ساخته اند برای نشستن خانواده ها ، جایی نه چندان دنج کنار یک جاده بیابانی زیر هرم آفتاب. چند قدم آنسو تر یک تاب به دیواره های آهنی اش می خورد و صدایی مثل ناقوس کلیسای سنت آگوستین در گوش تداعی می شود. کوله ام را زمین می گذارم و در میان باد و شن و جاده تاب می خورم

ساعت 6:45 اداره اماکن شهر اصفهان

امشب را باید در هتلی ، مسافرخانه ای یا مهمان سرایی به صبح برسانم. از آن جا که بی صاحبم ، یعنی نه پدری هست که زیر نام اش و کنارش اتاق بگیرم و نه شوهری که نام ام در شناسنامه اش حک شده باشد مجبورم خودم را توضیح بدهم ، ثبت کنم ، مجبورم امضا بدهم خلاف کار نیستم

باید چادر به سر داشته باشم. این را دوستی که تازه از اصفهان برگشته به من گوشزد کرده ." یادت نرود بی چادر نروی اداره اماکن "

داخل می روم... شال ام را سفت می پیچم دور گردنم ، چادر را صاف می کنم روی سرم و به حاج آقا سلام می دهم

باید بگویم برای چه آمده ام ؟ باید بگویم که خانواده ام در جریان اند، باید اعلام کنم سابقه کیفری نداشته ام ، باید قول بدهم هیچ کدام از اطلاعات نادرست نیست

به سال تولدم نگاه می کند، به صورتم ، به این فکر می کنم که اگر تا آخر عمر مجرد بمانم باید از این جانور های تسبیح بدست نامه بگیرم؟ حالم از خودم بهم می خورد

ساعت 7:30هتل سفیر

وارد نشده پسرک با لبخندی که نوعی تحقیر شیک در آن نهفته است می خواهد حالی ام کند باید از اداره اماکن نامه بگیرم. دست در کیفم می کنم و نامه را روی میز می گذارم . اعلام می کنم که قبلا حسن نیت ام از خوابیدن در هتل های جمهوری اسلامی توسط حاج آقای نه چندان کریهی ثابت شده است

ساعت 7:40به سمت مسجد سید

مسجد سید داستان جالبی دارد. پارسال همین روزها بود که در خانه ای که با دوستانمان اجاره کرده بودیم روبروی آن باز می شد. محلی ها می گفتند مسجد شراب فروشی یک یهودی بود ه که نذر می کند و چون نذرش بر آورده می شود آن را مسجد می کند. هنوز چند قدمی جلوتر نرفته ام که پاهایم سست می شوند و قلب ام به شماره می افتد. مسیرم را به سمت نقش جهان کج می کنم

ساعت 8 میدان نقش جهان

دور میدان می چرخم . خاطرات هجوم می آورند به سلول های مغزم.نگاه ام میان حجره های تو در توی بازار چون گوی چوگان سرگردان می شود. روبروی مسجد شاه می نشینم . به جماعت جهانگردان فرانسوی نگاه می کنم که تند و تند از هر تکه این فضا عکس می گیرند. چقدر وقتی در حسی هستیم برای ثبت آینده آن حال اش را از دست می دهیم؟ چه قدر عشق ناب در این میدان آرمیده است ؟

خوشحالم که او را تا دقایقی می بینم. گاه چنان این دنیای مجازی را دوست دارم که بی تکلف خیال ها را به هم گره می زند. او را می شناسم ، انگار سرنوشت مارا یک جا بدنیا آورده است

کتایون دستانم را می گیرد.چقدر حرف تلنبار شده دارم برای گفتن. چقدر بغض فرو خورده می خواهد بترکد...چقدر نقش جهان وقتی تنها نیستی زیباست

کوتاه می نشیند، کوتاه می گوییم، کوتاه می گریم اما همین بودن غنیمتی است برای خواب های بی تعبیر این روزهای من

نقش جهان ساعت 10

نشسته ام و فکر می کنم. به زنانی که از دالان های زیر زمینی به مسجد شیخ لطف الله می رفتند، به نگاه هایی که در این میدان به هم گره خوردند، به دروازه های چوگان زل می زنم ، به اسب هایی که میدان را در نوردیده اند ، به عالی قاپو نگاه می کنم . زنی از کنارم رد می شود و جامی شراب برای شاه می ریزد.بوی نبیذ می پیچد در میدان و سواران با شیهه اسب ها آواز می خوانند. در بازار مسگرها عشق هجی می شود. میان رج های قالی زنی دل می بندد به سوار شکارگاه ، شاه باز شراب طلب می کند. باد می آید و زنان پچ پچ کنان یک نظر به شاه دارند و یک نظر به یکدیگر

سرم را بالا می گیرم.اینجا جای نشستن زن های جوان نیست. گوشه ای از میدان جوان ها مواد ردو بدل می کنند . ماشین ها دود می کنند . هر طرف سر می چرخانی کسی دنبالت می افتد . عالی قاپو دیگر جبروت ندارد و سال هاست میان تیر آهن ها گم شده است . چقدر این شهر تنها مانده است .باید برگردم هتل.

سرم را بالا می گیرم و نگاهم درجا می زند

عکس آیت الله خمینی و خامنه ای دو طرف عالی قاپو تعبیه شده است

کوله ام را بر می دارم و میدان را ترک می کنم

2008-10-05T22:19:00.000-07:00

گور

من زمین را می کندم . تند، مثل کلاغی که با نوک خود خاک را می کاود. من زمین را می کندم . در میان خروارها ترسی که در آن تاریکای شب بر دلم بختک زده بود. مهتاب نبودو بیابان خالی و سرد نفس هایم را به شماره انداخته بود. سردم بود و نگاهم مدام به او می افتاد که ایستاده بود روبرویم تا برای همیشه دفن شود.سرش را به هر طرف می چرخاند .خودم را می دیدم که می روم ، می میرم ، تمام می شوم ، نیست می شوم ، نفرین می شوم ، خاک می شوم ، فراموش می شوم... من زمین را می کندم و اشک می ریختم ، اشک می ریختم و زمین را می کندم . لبانم تاول زده بود و تنم از حرارت بدنی خاکی می سوخت . صدای خنده بچه ای مدام در گوشم دنگ دنگ می کرد. قهقه ای مدام و بی وقفه که به تمام رویاهایم می خندید انگار. به رویای مادر شدن ، رویای آغوشی که گرم است ، رویای دستانی که می بخشد ، رویای روزهایی که دیگر تنهایی مفهومی ندارد. می خندید و من اشک می ریختم. سرم را بلند کردم بچه ای دو سه ساله ایستاده بود کنار تل خاکی که دستان سرد من آنها را کنده بود. ایستاده بود و به من زل می زد . به دستان خاکی ام ، صورت رنگ پریده ام ، چشمان اشکی ام ، خواب های تعبیر نشده ام . چقدر شبیه او بود. مرا مامان صدا می کرد هر بار که خاکها را به تل قدیمی پرتاب می کردم ... بعد بلند بلند می خندید. نمی خواستم بیشتر نگاه اش کنم . سوز سردی خاک ها را در فضا معلق می کرد . من زمین را می کندم و منتظر بودم برای همیشه فراموش کنم خودم را

پی نوشت: قرارم به بی قراری سفر عادت کرده

2008-10-02T00:39:00.000-07:00

یک بار دیگر خواستند دنیای خود را ثبت کنند

یک بار دیگر دستان کوچک شان نگاه شان را جاودانه کرد

و یک بار دیگر این ماییم که به استقبال روز جهانی کودک

امیدواریم
عكس قاب ذهن همه كودكان پر از تصويرهاي رنگارنگ از زندگي باشد و همه كودكان به درك رنگ ها و تصاوير

زندگي كه حق همه آنهاست برسند

به استقبال روز جهاني كودك برای دومين سال نمایشگاهی از عکسهاي کودکان موسسه خيريه مهرايرانيان از ۱۴ مهر تا ۱۹ مهر در فرهنگسرای ملل بر پا خواهد شد.تعداد ۵۰ قطعه از آثار کودکان مهر در ابعاد ۵۰X۶۰ حاصل سه ماه عکاسی در تابستان ۸۷ افسانه، بيتا، زهره، سپيده، سحر، سحر، سميه، عسل، گلناز، نسترن، نگار، نگين، ياس است که اين نمايشگاه در معرض ديد علاقه مندان قرار خواهد گرفت.افتتاح نمايشگاه ساعت ۱۸ روز ۱۴ مهر بوده و همه روزه از ۱۱ صبح تا . ۲ بعداز ظهر برپا خواهد بود.اين نمايشگاه با مساعدت لابراتوار صاحبقرانيه و موسسه چاپ آزاده برگزار خواهد شد
آدرس محل نمايشگاه عکس: بزرگراه آيت ا.. صدر - خيابان قيطريه - پارک قيطريه تلفن: ۲۲۶۷۱۷۱۸
آدرس موسسه خيريه مهر ايرانيان - تهران : انتهاي پاسداران، خیابان اقدسيه، مقابل مسجد امام جعفر صادق، کوچه علیخانی ، تابنده غربی،پلاک 4 تلفن: 22291523 - 22297241

عکسها و اخبار نمايشگاه سال ۸۶ در گالري نيکول

کودکان مهرایرانیان ، روستای ابیانه . شهریور 1386

2008-09-29T02:08:00.000-07:00

صاحبخانه ای داشتم با یک درخت تنومند بزرگ در حیاط اش که دیوارهای آن آجری بود و چشم انداز خانه رو به هیچ برجی نبود. صاحبخانه پیرزنی بود فرتوت و غر غرو که مدام وقتی دوستانم می آمدند پشت در گوش می ایستاد . تنهایی اش را با نشستن در راه پله موکت شده اش پر می کرد و اسم تمام دوستان من را می دانست. بوی سیگار که می آمد سرفه می کرد و این اخطاری بود به بچه ها که سیگارها را خاموش کنند. خانه در انتهای بن بستی کوچک جا خوش کرده بود و سکوت خانه جایی بود که مرا از هر چه بیرون می گذشت جدا می کرد. گاه روزها می گذشت و از خانه بیرون نمی رفتم و تنها کتری آبی و چای کشمیری و خرما قوت روزانه ام بود. می نوشتم . به تخت ام تکیه می دادم و زل می زدم به تنها گل رز حیاط که مدام برگ های زرد روی آن می افتاد.تنهایی آن خانه را دوست داشتم . طاقچه و بخاری و آشپزخانه زیر پله آن را دوست داشتم و برگ های درخت که می ریخت دلم می گرفت و دلم می خواست این برگ ریزان طولانی شود. پیرزن اما هنوز خورشید سربرنیاورده بود که با جارویش به حیاط می آمد ، درخت را تکان می داد و برگهای زرد را در کیسه ای سیاه تلنبار می کرد. آرزو می کرد درخت خشک شود و از اینکه هیچ کس را نداشت می نالید و نفرین می کرد. یاد سیاوش اش می افتاد که سالها بود سراغی از مادر نگرفته بود... اینجا بود که اشک می ریخت و به ترکی شعر می خواند و آخر سر می گفت " مادر به قربانت ننه کجایی؟" صدایش سوز غریبی داشت و وقتی او را می دیدی این سوز چندین برابر می شد . پیرزن از درخت بیزار بود، از برگ هایش و از گنجشک هایی که روی شاخه هایش لانه ساخته بودند . او هرروز دعا می کرد درخت خشک شود تا او با آن کمر کمانی اینقدر زجر نکشد. اما هر روز صبح این پیرزن بود که قبل از سرک کشیدن خورشید در حیاط آب را می گرفت پای درخت و خرده نان های خشک شده خیس می کرد در آب برای گنجشگانش

و من می دانستم پیرزن عاشق درخت است

2008-09-21T04:18:00.001-07:00

برای صلح

بیست و یکم سپتامبر برابر با سی و یک شهریور ماه روز جهانی صلح است . شاید این جمله تنها یک عبارت تو خالی باشد برای کسانی که در آتش جنگ زندگی می گذارند. شاید کودک عراقی با شنیدن آن به روی ما تنها پوسخندی بزند. شاید زن افغان با دیدن سمبل آن سطل آب اش را پر کند و ساده رد شود. شاید حلبچه ، سردشت ، مهران هرگز آن را باور نکنند. شاید سودان روی آن خط بزند ، لبنان با آن غریبگی کند ، فلسطین به آن سنگ بزند، اما 21 سپتامبر روز جهانی صلح است و آرزویی است که 50 سال پیش بر فراز جسدهای سربازان، کودکان و زنان سر بر آورد. برای ما 21 سپتامبر روز ی است که جنگ دو همسایه آغاز شد. جنگی که هشت سال از زندگی دو کشور را به قهقرا و نابودی کشاند و نسلی را به جای گذاشت که بوی خمپاره و کلاشینکف می دهند، جنگی که گورستان هایمان را پر کرد ریه ها را شیمیایی کرد ، کودکان را بی پدر و زنان را بی شوی گذاشت . جنگی که مادران را سرگردان در میان جنازه های گمنام از تابوتی به تابوتی دیگر کشاند و عکس شهیدانش خیابان ها را رنگی کرد. جنگی که کودک 13 ساله اش بجای کتاب به دست گرفتن زیر تانک رفت

نماد صلح ، در اعتراض به فعالیت های هسته ای در انگلستان طراحی شد . دنیا 50 سال پیش در اعتراض به بمب های هسته ای به خیابان ها ریخت ... این نماد در تمام دنیا تبدیل به علامتی شد که صلح طلبان ، معترضان به جنگ ، خشونت ، بی عدالتی و کشتار با آن همدیگر را شناسایی می کردند

امروزه نیز در تمام دنیا این نمادی است که صلح طلبان از آن در کنار پرنده صلح که شاخه ای زیتون به نوک دارد استفاده می کنند. نمادهای دیگری در کنار این دو نماد کهن استفاده می شوند. در دنیایی که جنگ تاریخی به قدمت تاریخ دارد جای صلح را نمادهای آن گرفته اند و جنگ هنوز ادامه دارد

سمبل صلح برای اولین بار در 1958 در اعتراض به فعالیت های هسته ای چهار روز از لندن تا مرکز تحقیقات هسته ای در آلدرمستون توسط معترضین حمل شد

جنوب ویتنام . مرز لائوس . پرچم صلح بر جسد یک جنگ افزار

نوامبر 1966 . جوانی در بوستون امریکا نامه حضور در جنگ خود را به آتش می کشد

آرلو گوسری خواننده در 1960 در حالی کنسرت اش را در حمایت از صلح در دانشگاه تافت ماساچوست برگزار کرد که خلبانی در آسمان سمبل صلح را طراحی می کرد

مری بنت تینکر و برادرش جان از کلاس درس به دلیل استفاده از سمبل ضد جنگ اخراج شدند. آنها خصوص این سیاست مدرسه خود به دادگاه رفتند

مد روزهای دهه 60 میلادی ...عشق و صلح

یک سرباز ویتنامی در حالی که 60 پوکه فشنگ بر گردن دارد نماد صلح را نیز یه گردن آویخته است

ا

اکتبر 1961 . حامیان صلح از سانفراسیسکو تا مسکو. میدان کرملین مسکو

مراسم فارغ التحصیلی در دانشگاه ایندیانا . 1971

قصه هنوز ادامه دارد ...هنوز ادامه دارد

دوسال پس از حمله امریکا به عراق . بوداپست . 2000 نفر مشعل هایشان را میدان قهرمان روشن کردند

روستای بلین در اسرائیل

2008-09-15T22:50:00.000-07:00

ازکلاس اول 1367 تا کلاس اول 1387

آخر شهریوره ... تازه چند روزی نگذشته، مادر میم - الف حتی جرات نکرده پارچه سیاه بزنه به در خونه اش. جنازه رو هم تحویلشون ندادند. امروز دیدمش . دلم براش می سوزه . تو محل بهشون می گن ضد انقلاب. مادر میم - الف اما چادرشو می کشه تو صورتش و چیزی زیر لب اش زمزمه می کنه

ندا دختر عمه هم مدام نامه های میم - الف رو می خونه و اشک می ریزه. مادرم مقنعه ام رو با دستش صاف می کنه و موهای چتری مو می کنه تو . دکمه های مانتو طوسی گشاد و بد قواره رو جلوی آینه قدی مادربزرگ می بندم و به خودم زل می زنم تو آینه ... حالا هر روز باید این لباس زشت رو بپوشم و برم مدرسه

دستان بابا را سفت چسبیده ام . از گوشه دیوار رد می شوم .اینجا خیابان ایران است . جایی که انقلاب از اینجا اوج گرفت . زنان چادری ، پوشیه زده و حزب اللهی جلوی در مدرسه بچه هایشان را بدرقه می کنند. نگاهم با نگاه بابا گره می خورد و خداحافظی می کنم

کلاس اول ب ... ما را به صف می کنند. سرود جمهوری اسلامی خوانده می شود. شعار می دهند. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار... مرگ بر ضد ولایت فقیه ... مرگ بر آمریکا

مدیر در بلند گو چند بار مرگ بر امریکا و اسرائیل را تکرار می کند ، پرچم امریکا را می آورند جلوی پله ها... مدیر بنزین می ریزد روی آن و کبریت می کشد. پرچم گر می گیرد. من می ترسم ...شعله ها اوج می گیرند . بچه ها از پله فاصله می گیرند. مدیر فریاد می زند : مرگ بر آمریکا

مدیر می گوید حق نداریم کفش سفید ، جوراب سفید بپوشیم. حق نداریم عکس خانواده خود را به مدرسه بیاوریم ، حق نداریم موهایمان را از مقنعه بیرون بگذاریم. حق نداریم بلند بخندیم . حق نداریم ...حق نداریم

من از مدرسه بدم می آید. من از کلاس اول ب ردیف دوم میز آخر زیر عکس امام نشستن بدم می آید. من از هر روز سر صف ایستادن و شعار دادن بدم می آید. من دلم می خواهد کتانی سفیدم را بپوشم . نگاه می کنم به خودم در آینه . چقدر همه چیز خاکستری است

من از مدرسه بدم می آید . از کلاس اول ب ردیف دوم میز آخر زیر عکس اما م نشستن بدم می آید. من وقتی آژیر جنگ می کشند از پناهگاه مدرسه می ترسم. از صدای گریه بچه ها دلم شور می افتد و وقتی صدای آمبولانس می پیچد در گوشم فکر می کنم نکند خانه ما ، نکند محل کار بابا ، نکند ...نکند

من از سمیه بدم می آید ..بابای سمیه سپاهی است. سمیه همیشه دیر می آید ... سمیه می گوید هر که امام خمینی را دوست ندارد باید کشت اما من می گویم مادر میم - الف زن خوبی است . سمیه می گوید بابایش می گوید هر که دشمن امام خمینی است باید یا از ایران برود یا کشته شود. من می ترسم چون عمه من همیشه با مادر میم - الف حرف های ضد انقلابی می زند. من با سمیه دعوا می کنم .به او می گویم عمه من امام را دوست ندارد اما نباید کشته شود. سمیه کتاب مرا پاره می کند. من موهای سمیه را می کشم. مرا از کلاس بیرون می کنند. بابای سمیه می آید . او ریش دارد و یک عینک سیاه و یک لباس سربازی رنگ رنگ که دکمه هایش را تا بالا بسته و یک جفت پوتین سیاه بابای من هم می آید. بابای من تی شرت به تن دارد. بابای من تی شرت آستین کوتاه پوشیده. مدیر به بابا می گوید دیگر با لباس آستین کوتاه مدرسه نیاید. بابای سمیه به بابای من می گوید باید جلوی دهن مرا بگیرد. بابای من فقط نگاه اش می کند . بابای سمیه می گوید ما شهید داده ایم ..این انقلاب حق ماست

من باید خفه شوم. مامان می گوید این حرف ها به من نیامده . من باید خفه شم . ته کلاس ردیف دوم کز می کنم و تنها نقاشی می کشم . من صدای آژیر که می آید تنها می روم پناه گاه . بمباران ها ادامه پیدا می کند. مدرسه ها تعطیل می شود. شهر خالی می شود از مردم. هر روز کشته می آورند. من خوشحالم که مدرسه تعطیل است.من خوشحالم که درس نمی خوانم و مجبور نیستم دروغکی سر صف شعار بدهم و میز آخر زیر عکس امام بنشینم

بیست سال گذشته است

امروز کلاس اولی ها رفتند مدرسه. پنجره را که باز کردم همان بادی خورد توی صورتم که ماه مهر می خورد توی صورتم و من دلشوره می گرفتم. باز دلم شور می افتد. باز صدای پای بچه هایی که پا می کوبند و می گویند جانم فدای رهبر اشک ام را در می آورد. باز مقنعه های زشت ، مانتوهای بلند و گشاد و دختر بچه هایی که قرار است تا آخر راه خودشان را در این پارچه ها بپیچند... بیست سال گذشته و هنوز از صف های کلاس اولی ها صدای مرگ بر ...مرگ بر.... بلند می شود ... بیست سال گذشته است و این کلاس اولی های سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت هستند که سرنوشت شان ظاهرا خیلی با ما فرق ندارد و من حس می کنم نسل سوخته ای ها هنوز ادامه دارند

بیست سال گذشته است

2008-09-05T21:36:00.000-07:00

پایین شهری ها روزه می گیرند . پایین شهری ها مجبورند روزه بگیرند . پایین شهری ها وقتی روزه می گیرند کمتر گشنه می شوند. پایین شهری ها بعد افطار پشت در خانه بالا شهری ها روزه شان را باز می کنند. پایین شهری ها یاد گرفته اند دولا شوند در سطل های جدید شهرداری . پایین شهری ها همیشه منتظرند. گفته اند منتظر باشند. گفته اند انتظار سازنده است . پایین شهری ها هر روز منتظرند . منتظر سهام عدالت ، پنجاه هزار تومن یارانه ، یا منتظرند کسی بیاید و حق شان را بگیرد

کوچه های پایین شهر کوچه یاس و بنفشه نیست ، کوچه شهید کرمی و شهید خدا دوست و... است . دیوارهای پایین شهر تبلیغ ورساچه و سامسونگ نیست ، صورت شهیدی است زیر سایه رهبری که نمی داند در شهر چه می گذرد

هنوز وقتی بوی باروت و موشک و جنگ می آید گردن های سردارهای سپاه به سمت پایین شهر می چرخد. هنوز بالای شهر روی شانه های پایین شهر زنده است و پایین شهر هنوز منتظر است

هنوز پایین شهر منتظر خبری است و کسی که بیاید تا به قول فروغ او هم مزه پپسی را بچشد